بین النهرین به دشت های مسطح و حاصلخیز میان دو رود دجله و فرات اطلاق می شود که بخش اعظم آن امروزه در کشور عراق قرار دارد. بسیاری از محققان و باستان شناسان بر این باورند که باتلاق های محل تلاقی این دو رودخانه در جنوب، خاستگاه نخستین تمدن بشری بوده است که به دست اقوام سومری بنا شده است.
ساکنان باستانی بین النهرین نیز همانند دیگر مردم اعصار پیشین خود دارای عقاید و آئین ویژه ای بودن و به خدایان بسیاری چون خورشید، ماه و باران ایمان داشتند. در مرکز بیشتر شهرهای بین النهرین، معبد بزرگ و چند طبقه ای به نام زیگورات وجود داشت که در بالاترین طبقه آن مجسمه حامی شهر قرار داده می شد و مردم هر روز برای پرستش آن به معبد می رفتند.
زیگورات شهر اور از معدود پرستشگاه هایی است که همچنان رو به آسمان (نیایش گونه) ایستاده است. ساختار این بنا یادآور جایگاه خدایان بر اوج آسمان ها بوده است. آخرین طبقه این معبد مکانی بود که مجسمۀ الهۀ محافظ شهر در آن قرار می گرفت و هیچ کس جز بالاترین مقام روحانی، حق ورود به آنجا را نداشت.