پیدایش کیهان

مهبانگ

بر اساس تئوری های جدید، در کسری از ثانیه بعد از مه‏بانگ یک فاز زودگذر به نام «تورم کیهانی»، کیهان را به صورت نمایی و سریع منبسط کرد.

انفجار بزرگ یا مه‏بانگ، انفجار عظیمی بود که حدود 7/13 میلیارد سال قبل، سبب پیدایش کیهان ما شد. اعتبار این نظریه از دهه 1920 میلادی و هنگامی‏که ستاره‏‌شناسان کشف کردند که کهکشان‏ها به دلیل انبساط کیهان، در حال دور شدن از هم هستند، افزایش یافت. بر اساس این نظریه در گذشته های دور، همه ماده های موجود در کیهان بسیار به هم نزدیک‏تر بودند؛ به گونه ای که در آغاز کیهان، همه آن‏ها در یک نقطه متراکم با چگالی غیر قابل تصور قرار داشتند.
بر اساس تئوری های جدید، در کسری از ثانیه بعد از مه‏بانگ یک فاز زودگذر به نام «تورم کیهانی»، کیهان را به صورت نمایی و سریع منبسط کرد. پس از آن، ضمن کاهش تدریجی سرعت انبساط این گوی آتشین متراکم، دمای آن کاهش یافت و طی بازه زمانی در
حدود 400 هزار سال، ذرات آشنایی مانند پروتون و نوترون، هسته اتم و در نهایت اتم‏های خنثی ساخته شدند. پس از آن، نواحی با چگالی بالاتر تحت اثر گرانش، فروپاشیده و کهکشان‏های پرستاره را به‏ وجود آوردند.
بخش عمده ای از اطلاعات ما در مورد اوضاع اولیه کیهان از تابش زمینه آن به دست می‏‌آید. تاکنون کسی نتوانسته علت وقوع مه‏بانگ در مرحله آغازین را کشف کند.

 

    کیهان در حال انبساط

    1. مه‏بانگ
    2. تورم کیهانی
    3. عصر تاریکی کیهان قبل از اینکه ستاره ها شروع به شکل گیری کنند
    4. دما در طول زمان کاهش پیدا می‏کند
    5. اندازه قابل مشاهده کیهان

 

 

1396/11/16
353

نظری ارسال نشده

در حال حاضر نظری ارسال نشده است

شما می توانید به عنوان اولین نفر نظر خود را ارسال نمایید

ارسال نظر

ارسال نظر