صفحه اصلی    تازه ها    ادبیات    تاریخ و سیاست    روانشناسی و جامعه شناسی    علوم    کودک و نوجوان    متفرقه

ناشر:سبزان
تاريخ چاپ: 1387
نوبت چاپ:اول
تيراژ:2000 نسخه
قيمت:1200 تومان
شابک: 0 – 41 – 5033 – 600 – 978  

 

مرسی مامانی که منو تو آب بدنیا آوردی!!!

زایمان در آب

ترجمه و تالیف : مهرنوش محتشمی

مقدمه

در قدیم، وقتی مادربزرگ‎های ما جوان بودند و دورهم جمع می‎شدند، اغلب برای رفع مشکلات جسمی زنانه به یکدیگر پیشنهاد یک شکم زاییدن را می‎دادند . چون معتقد بودند که با زایمان، هر درد و مشکلی به طور طبیعی رفع می‎شود .
ولی امروزه اکثر زنان آنچنان از زایمان وحشت دارند که بدون تفکر و تحقیق و فقط با داشتن ترسی مبهم، به سزارین روی می‎آورند چون نمی‎خواهند چیزی بفهمند و یا دردی بکشند و وقتی دور هم جمع می‎شوند برعکس مادربزرگ‎هایشان، از مبالغ سرسام‎آور هزینه سزارین‎شان حرف می‎زنند و گاهی دکتر گران‎تر و بیمارستان لوکس‎تر را به رخ هم می‎کشند اما در خفا وقتی پس از گذشتن یک سال از زایمان، هنوز هم گاهی بخیه‎های‎شان درد می‎گیرد و یا هنگامی که جای تیغ جراحی را بر بدنشان می‎بینند؛ شاید یاد نصیحت‎های قدیمی‎ها می‎افتند و آهی می‎کشند .
نمی‎خواهم سزارین را رد کنم. این عمل جراحی پیشرفت بزرگی در جهت نجات جان زنانی است که به دلایلی مثل بزرگی بیش از حد کودک و یا تنگی لگن قادر به زایمان طبیعی نیستند و اگر سزارین نبود جان خود را از دست می‎دادند اما می‎گویم که مثل سایر اعمال جراحی، باید وقتی انجام شود که راهی باقی نمانده باشد و این در حالیست که راهی که بطور طبیعی در انسان قرار داده شده مطمئنا کم عارضه‎تر و برای سلامتی کم خطرتر است.
استادی داشتم که همیشه می‎گفت علت هر ترسی، جهل است. اگر ما دانش کافی داشته باشیم هرگز نخواهیم ترسید و این چیزی بود که من در تحقیقاتم مشاهده کردم .
وقتی که زنی جوان روی تخت بیمارستان قرار می‎گیرد و دردهای زایمان آغاز می‎شود. حتی اگر تا آن وقت دلش می‎خواست که طبیعی زایمان کند، در آن لحظه با چشم‎هایی گریان می‎خواهد که او را سزارین کنند؛ چون طاقت درد را ندارد و در آن حال خودش را به شدت منقبض کرده و چنان انتظار درد بعدی را می‎کشد که بدنش توان تحمل را از دست می‎دهد .
به این خاطر، سعی کردم در این کتاب یکی از راه‎های کاهش درد زایمان را که می‎تواند روشی برای زایمان طبیعی بدون درد باشد، معرفی کنم تا با استفاده از آن همه زنان بتوانند لذت زایمان را تجربه کنند و فرزندانشان را خودشان به دنیا بیاورند، در حالیکه هوشیارند و این شگفتی خلقت را نظاره گرند .
                                                                        مهرنوش محتشمی
                                                                                         Mohtashami.ir@gmail.com


 

فهرست

عنوان                                     صفحه

پیش گفتار ....................................  9
ارتباط انسان با آب .........................  11
درد زایمان .................................  13
آمادگی برای مادر شدن .....................  14
سزارین تنها راه حل است؟ ..................  16
رابطه درد زایمان و آب ....................  19
نوزادان آب را ترجیح می دهند ...............  21
تاریخچه زایمان در آب .......................  25
حمام لبویر .................................  29
زایمان در آب در کشورهای توسعه یافته ......  31
زایمان در آب در فرانسه ...................  31
زایمان در آب در امریکا ...................  33
زایمان در آب در سایر کشورها ..............  36
تعریف زایمان در آب .........................  39
دو روش زایمان در آب .......................  41

عنوان                                     صفحه

ابعاد وان زایمان در آب ...................  44شرایط انجام روش زایمان در آب .............  49
نکات عملی مهم در زایمان در آب ...........  49
مزایای فیزیولوژیک زایمان در آب برای مادر  52
مزایای روان‎شناختی برای مادر ..............  53
مزایای زایمان در آب برای نوزاد ..........  55
ممنوعیت‎های انجام زایمان در آب ...........  56
خطرات بالقوه زایمان در آب ................  57
سایر روش‎های زایمان بدون درد ..............  61
زایمان در آب در ایران ....................  64
داستان زایمان در آب از زبان مادران ......  67
تولد یک شاهزاده خانم در آب ...............  67
داستان محبوب زایمان پسرم در آب ..........  70
پاسخ به سؤال‎های رایج درباره زایمان در آب .  73
سخن آخر ....................................  77
فهرست منابع ...............................  79پیش گفتار
با توجه به اين‎که آمار سزارين در ايران سه برابر بيشتر از استاندارد جهانی است و اين امر، سلامت مادران و کودکان را در درازمدت تهديد می کند، زايمان درآب به عنوان يک روش طبيعی، غيرتهاجمی، مادر محور، آسان و کم هزينه در اين کتاب معرفی می شود تا با آگاهی دادن به پدران و مادران جوان دربارة راه‎های کاهش درد زايمان طبيعی، و ایجاد زمینه درخواست زايمان در آب و ارایة آن در بيمارستان‎ها، سلامت مادران و کودکان و درنتيجه سلامت جامعه در آينده تضمين شود.

ارتباط انسان با آب

اغلب مردم آرامش زيادي در آب پيدا مي كنند. شايد به اين خاطر كه ما زندگي و حيات خود را از درون رحم و در محيطي كه از مايع پر شده است آغاز كرده ايم و اين حس آشنايي با آب در همة زندگي با ماست.
حيات انسان اساساً از آب نشئت گرفته است. يك جنين سه روزه 97% از آب تشكيل شده و در 8 ماهگي 81% از وزن او را آب تشكيل مي دهد. به مرور زمان و رسيدن به دوران بلوغ بدن انسان 50 تا 70% (بسته به ميزان چربي بدن) از آب تشكيل شده است.
بهترين شاهد بر اين مدعا كه انسان طبيعتاً وابسته به آب است، اين كه نوزادان به‎طور طبيعي و با قدرت، پيش از آن‎كه بياموزند بنشينند يا سينه خيز بروند، مي توانند شنا كنند. در طول اولين سال حيات، نوزادان قادرند با آرامش و شادمانه زير آب پا بزنند و با چشمان باز به اطراف نگاه كنند و هنگامي‎كه به تنفس كردن نياز داشته باشند كاملاً طبيعي به سمت سطح آب پا مي زنند و كاملاً متوجهند كه نبايد هنگامي‎كه سرشان زير آب است تنفس كنند.
اين‎ها حواسي است كه بعدها انسان از دست داده و مستعد غرق شدن مي شود.

 

درد زایمان

حيـاتي ترين مقطع زندگـي انسـان كه تاثير به‎سزايي بر قابليت هـاي جسمي، رواني و عقلاني باقي مي گذارد، لحظات حول و حوش تولد است به گونه اي كه در علم پزشكي حسـاب جداگانـه اي براي آن بـاز كرده و در رشتـه هاي كودكان و نوزادان و زنان و

زايمـان تخصص و فوق تخصص خـاصي در زمينة حـوادث هنگام زايمان ابداع شده است.
با توجه به پيشرفت علم پزشكي و بنابر اصل انسان محوري و بها دادن به رفاه حال انسان‎ها، امروزه تلاش مي‌شود تا به كمترين درد و ناراحتي بيماران توجه شود. به عنوان مثال در كشورهاي توسعه يافته براي تزريقات كودكان از نوعي كرم بي حس كننده و براي تعويض پانسمان زخم هاي بزرگ و عميق از نوعي گاز بي حسي استفاده مي شود و زايمان‌هاي طبيعي نيز طبق روش‌هاي علمي با كاستن درد طاقت فرساي زايمان، به رشد خوبي رسيده است.
دشواري تحمل درد زايمان بر كسي پوشيده نيست. این درد يكي از شديدترين دردهاست و با توجه به فراگير بودن آمار و گستردگي آن از نظر شيوع نسبت به ساير دردها، از مهم‎ترين و شايع‎ترين دردها در سطح جامعه تلقي مي‌شود.
طبيعت زايمان درد است و علت اصلی درد زايمان انقباضات رحم است که باعث باز و نرم شدن دهانه رحم می شود تا جنين بتواند از آن به داخل مهبل وارد و سپس از اين مجرا خارج شود. واکنش مادران نسبت به درد زایمان متفاوت است و تحت تاثير عوامل زيادی مانند فرهنگ، احساس ترس و نگرانی، تجربة زايمان قبلی، ميزان آمادگی برای بچه‎دار شدن و حمايت همسر می باشد.
هر چند علم پزشكي براي شمار زيادي از زنان در كشورهاي توسعه يافته اين فرصت را فراهم آورده تا بر اين درد جسماني كه نوعي فرآيند فيزيولوژيك است غلبه كنند، ولي با اين وجود هنوز هم ترس از درد زايمان از مهم‎ترين علت‌هاي امتناع زنان از زايمان طبيعي است. علاوه بر ترس از درد زايمان، باورهاي نادرست از روند زايمان نيز باعث پناه بردن و اصرار زنان باردار به سزارين مي‌شود. آگاهي زنان باردار از شيوه‌هاي تسكين درد زايمان بسيار اندك بوده و اغلب آن‎ها به عنوان تنها جايگزين، عمل جراحي سزارين را انتخاب مي‌كنند.

آمادگی برای مادر شدن

سه ماهة اول

در هفته های اول که زنان از بارداری خود مطمئن نیستند، به دنبال نشانه‎ای از تغییرات بارداری در بدن خود هستند و واکنش هر یک به این وضعیت متفاوت است.
تقریباً تمامی زنان هنگامی که از بارداری خود مطمئن می‌شوند،‌ دچار تردید می‌شوند. برخی از آن‎ها زمان بارداری را مناسب نمی‎دانند، برخی فکر می‌کنند که آمادگی ندارند و یا نگران تغییراتی هستند که ممکن است در روابط آن‎ها با همسر شان ایجاد شود.
در این سه ماهه توجه زنان به خودشان بیشتر می‌شود و تغییرات جسمی و هورمونی ممکن است سبب تغییرات خلق و خو، بی ثباتی احساسات و هیجانات گذرا شود و زنان به شدت تحریک پذیر شوند.

سه ماهة دوم

تغییرات جسمانی مانند بزرگ شدن پستان و رحم، افزایش وزن و از همه مهم‎تر حرکت جنین، به وجود جنین واقعیت می‌بخشد و مادران حال عمومی بهتری دارند و مایلند به جنین توجه بیشتری کنند و چیزهایی در مورد تغذیه و ر شد و نمو جنین بدانند.
سه ماهة سوم
در این زمان به‎خصوص ماه هفتم به بعد مادر احساس آسیب پذیر بودن می‌کند و می‌ترسد که به جنین آسیب برسد و یا بمیرد. در هفته های آخر بارداری مادران به همسر و خانوادة خود احساس وابستگی شدیدی می‌کنند و ممکن است به طور مرتب با محل کار همسر خود تماس بگیرند تا از دسترس بودن او مطمئن شوند. در این زمان است که مادر خود را برای زایمان و مادر شدن آماده می‌کند و به محبت و توجه بیشتری احتیاج دارد و نگران است اگر درد زایمان شروع شود چه باید بکند.
این‎جاست که نقش آگاهی مادر از فرآیند زایمان و تصمیم او برای شیوه به دنیا آمدن نوزادش می‌تواند آرامش و اطمینان بیشتری برای او به همراه آورد به نحوی که قدرت بیشتری برای کنترل وضعیت خود و زایمانش داشته باشد.

سزارین تنها راه حل است؟

بر طبق آمارهاي اعلام شدة وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي، شيوع سزارين در ايران به طور متوسط، 3 برابر بيشتر از آمارهاي جهاني است و در مراكز شهري 9/41% و در شهر تهران، 50% گزارش شده است. اين در حالي‎ست که در كشورهاي غربي، تعداد عمل‌هاي سزارين، تنها از 5/4% در سال 1965 ميلادي به 25% در سال 1998 افزايش يافت. از اين سال به بعد، آمار سزارين اندكي كاهش يافت و تقريباً ثابت ماند و در حال حاضر نيز با ارایة روش‎های نوین رو به کاهش است.
در ايران زنان باردار اين تصور نادرست را دارند كه با انتخاب سزارين، هيچ گونه درد و مشكلي را تحمل نخواهند كرد. سزارين يعني خارج كردن جنين از محل برش جدار شكم و ديوارة رحم كه با بيهوشي كامل، يك عمل جراحي بزرگ محسوب مي شود. با وجودی كه شخص در بيهوشي دردي را احساس نمي‎كند اما درد و عارضة پس از انجام سزارين ايجاد خواهد شد.
از طرفي در كشور ما، تمايل متخصصان زنان و زايمان به انجام دادن سزارين، بيشتر از زايمان طبيعي است. چرا كه هدايت زايمان طبيعي تا مرحلة آخر در حدود پنج برابر بيشتر از جراحي سزارين زمان نياز دارد. اما تعرفة دريافتي از آن به مراتب كمتر است.

مسئلة قابل توجه ديگر، تبديل شدن سزارين،

به اقدامي تجملي و لوكس است. متأسفانه زنان كشور ما با چنين ديدي به جراحي بزرگ و خطرناك سزارين نگاه مي‌كنند و آن را روشي جهت تسكين درد زايمان و مهم انگاشته شدن برای اعضای خانواده به ويژه شوهر به خاطر پرداخت هزينة سنگين، تلقي مي‌كنند.
گروهي از مردم تصور مي‌كنند ضريب هوشي افراد حاصل از زايمان سزارين بالاتر از كساني است كه با زايمان طبيعي متولد شده‌اند. اما ارتباط خاصي ميان بهرة هوشي افراد و شيوة تولد آنان وجود ندارد، و حتي در برخي از تحقيقات، ضريب هوشي نوزادان حاصل از زايمان طبيعي، نسبت به نوزادان سزاريني، بالاتر گزارش شده است.
برخي از زنان نيز صدمات و ضربه‌هاي زايماني را مختص به زايمان طبيعي مي‌دانند، در عین حال گزارش‌هاي زيادي از فلج اعصاب بازويي، شكستگي جمجمه و ساير استخوان‌ها در نوزاداني كه به طريق سزارين به دنيا مي‌آيند، وجود دارد.
تحت فشار قرار گرفتن قفسة صدري جنين در طي زايمان طبيعي، مايع داخل خانه‌هاي ششي رية نوزاد را خارج مي‌كند و در نتيجه، تنفس وي عميق‌تر و سريع‌تر شروع مي‌شود. اما در سزارين که چنين فشاری وجود ندارد اين مايع خارج نشده و کودکانی که به اين شيوه به دنيا می آيند بيشتر از سايرين مستعد ابتلا به آسم و آلرژی هستند.
از طرف ديگر، اغلب عوارض سزارين در دراز مدت خود را نشان مي‌دهند. چسبندگي احشاء و نازايي از اين قبيل عوارض‎اند. ميزان خون از دست رفته در حين عمل سزارين، حدود دو برابر زايمان طبيعي است. همچنين امكان آسيب ديدن مثانه و روده‌ها نيز وجود دارد. عفونت‌هاي رحمي و دستگاه ادراري، با شيوع 12%، از شايع‎ترين عوارض سزارين هستند.
سزارين نه تنها داراي خطرات و عوارض ناشي از اعمال جراحي و بيهوشي است، بلكه به علت بستري شدن طولاني مدت پس از زايمان، بازگشت به فعاليت‌هاي عادي، طولاني‌تر شده و علاوه بر آن هزينه‌هاي گزاف لوازم جراحي، اتاق عمل و بستري شدن طولاني مدت در بيمارستان، بار مالي زيادي را به خانواده‌ها و جامعه تحميل مي‌كند.

در این‎جا مسئله نفی سزارين نيست. در بسياری موارد سزارين باعث نجات جان مادر و کودک می شود ولی بايد آن‎را در مواردی که ضرورت دارد؛ مثل مواقعی که به علت تنگی لگن زن نسبت به سر نوزاد، زايمان دچار مشکل می‎شود و يا در چند قلويی ‎‎ها و يا هنگامي که کودک درشت است و ساير مواردی که پزشک ضرورت آن‎را تشخيص می دهد، انجام داد که تعداد اين موارد لازم حداکثر 15 تا 20% کل زايمان‎هاست.

رابطه درد زایمان و آب

قرار گرفتن در وان آب براي آسان كردن درد زايمان موضوعي است كه اغلب به زنان پيشنهاد مي شود و زناني كه قرار گرفتن در آب را در زمان درد زايمان آرام‎بخش يافته اند اغلب مايلند زايمان را در آب انجام دهند. بسياري از اين زنان اظهار مي کنند به محض قرار گفتن در آب جريان بزرگي از انرژي سراسر بدن آن‎ها را طي كرده است.
هنگامي كه زني براي تسكين درد زايمان در وان آب گرم قرار مي‎گيرد از فشار جاذبة زمين روي بدنش رها شده و ميزان هورمون‎هاي مرتبط با اضطراب در بدنش كاهش مي يابد. اين وضعيت به بدن او اجازه مي دهد كه آندروفين‎هاي لازم را كه باعث كاهش درد زايمان مي شود توليد كند.
اغلب زنان، ماماها و دكترها نسبت به تأثيرات تسكيني آب آگاهند. زنان به‎واسطه استفاده از آب، به موازات كاهش ترس و استرس، به آرامش دست مي يابند. پيش فرض و انتظار آنان از درد، تاثير بسيار زيادي بر سطح اضطراب آن‎ها دارد. هنگامي كه درد زايمان از نظر جسمي كاهش مي يابد، توان زن براي به‎دست آوردن تمركز افزايش مي يابد و او قادر مي شود كه بر روند تولد تمركز پيدا كند.
زايمان در آب نوعي هيدروتراپي محسوب مي شود كه هيدروتراپي نقش موثر و غيرقابل انكاري در كنترل درد و به‎خصوص درد پشت و كمر دارد. بودن در آب باعث كاهش درد از طريق تحريك پاسخ‎هاي فيزيولوژيك مي شود.
زايمان در آب از روش‎هاي موفق علمي و غيردارويي در كاهش درد زايمان است. پزشكان، ماماها و ساير افرادي كه در زايمان در آب مشاركت مي كنند ابراز مي کنند بعضي زن‎ها فقط مي خواهند براي كاهش درد در آب باشند و زايمان را در خارج از آب انجام دهند اما گاهي اوقات تاثير تسهيل كنندگي آب به قدري سريع اتفاق مي افتد كه قبل از خارج شدن از وان، زايمان به سهولت و در آب رخ مي دهد !

نفع ديگر زايمان در آب، افزايش قابليت باز شدن دهانة رحم است كه باعث كاهش اقدام به اپيزيوتومي مي شود. اپيزيوتومي به ايجاد شكاف بين مقعد و واژن مي گويند كه در مواردي كه دهانة رحم به اندازه نياز باز نشود اين كار را انجام مي‎دهند كه البته در صورت نياز به چنين كاري ديگر زايمان در آب نبايد ادامه يابد چون احتمال عفونت وجود دارد. در 100 مورد زايمان در آب كه توسط دكتر ادنت گزارش شده، آمده است هيچ موردي كه نياز به اپيزيوتومي داشته باشد رخ نداده و تنها در 29 مورد پارگي سطحي و جزئي اتفاق افتاده است.
محققان در بررسی‎های به عمل آمده متوجه شده‎اند که استفاده از آب جهت کاهش درد و زایمان، همراه با کمترین میزان پارگی پرینه و با کمترین شدت آن بوده است.
آب، كمك مي كند كه برخي زنان به درجه اي از خودآگاهي برسند كه ترس آنان برطرف شده و كاملاً از بين برود و سرانجام بدن آن‎ها شُل شده و نوزاد در آسان‎ترين وضعيت ممكن به دنيا بيايد. در اين حالت مادران احساس راحتي نموده و علي‎رغم خستگي اغلب حس نشاط و شادماني دارند و از اين‎كه تمام تجربه تولد را در هوشياري داشته اند و اين لحظة بزرگ را بدون هيچ تروما (جراحتي) و مداخله اي از سر گذرانده‎اند، احساس قدرت مي كنند.
اين نتيجة مثبتي است كه در بيمارستان‎هاي فاقد تجهيزات زايمان در آب ناشناخته است!

نوزادان آب را ترجيح می دهند

آرامش و راحتي مادري كه درد زايمان را در آب تجربه مي كند به همان ميزان به آرامش و راحتي نوزادي كه در آب به‎ دنيا مي آيد منجر مي شود. تمام روش‎هاي تولد طبيعي به هر ميزان كه آرامش و راحتي را براي مادر بياورد، آرامش و راحتي نوزاد را نيز در پي خواهد داشت چون بدن مادر و نوزاد به هم مرتبط است و احساسات يكي بر ديگري تاثير مي گذارد. زماني‎كه نوزاد درون رحم است و در طي مدتي كه كانال زايمان را طي مي كند تجربيات مادر بر نوزاد اثر گذار است.

آن‎چه مادر حس مي كند به‎واسطه هورمون‎هايي كه بدنش ترشح مي كند توسط كودك قابل حس كردن است واحساسات او توسط كودك جلب و جذب مي شود. در نتيجه استفاده ازآرامشي كه آب درهنگام زايمان ايجاد و سرعت خروج نوزاد را تسهيل مي كند و باعث مي شود كه نوزاد سريع‎تر از كانال زايمان گذر كرده و ترس و

اضطراب بسيار كمتري را تحمل كند.
نوزاد به محض تولد به آب وارد شده و توسط خود مادر يا ماما گرفته مي شود. نوزاد در آب به‎واسطه آشنايي با محيط مايع، آزادي حركت دارد و طي دقايق اوليه قادر است كه از حالت انقباض رها شود. آب حس راحتي آشنايي را پس از تحمل اضطراب تولد به كودك داده و به او اجازه مي دهد بدن خود را سريع‎تر با شرايط جديد هماهنگ كند.
در طي مدت زمان زايمان، نوزادان اغلب چشم‎هاي‎شان را باز كرده و در تمام جهات حركت مي دهند و از اعضاي بدن‎شان استفاده مي كنند. با زايمان در آب اين شوك و وضعيت نامساعد كه اغلب جز و جدايي ناپذير تولد است بسيار خفيف مي شود. نورها و صداها ملايم‎تر شده و با حضور آب حتي لمس پوست مادر بر پوست ظريف نوزاد لطيف‎تر مي شود. حتي در برخي موارد مادر مايل است تمام اعضاي خانواده در اين لحظه خاص با او باشند.
اين‎كه آب براي نوزاد حس آشنايي و امنيت به ارمغان مي آورد،‌ براي مادر بسيار آرام‎بخش است و مادر و نوزاد در اين تجربة مشترك به نهايت احساس آرامش و امنيت دست مي يابند.

 

تاريخچة زايمان در آب

در قرن ششم قبل ازميلاد، ارسطو نتيجه گرفت، آب اولين مادة اصلي حيات است. وي معتقد بود که دانة هر چيزي «ذات مرطوب» دارد. بعد از قرن 17 بود که دانشمندان به ارزش و خواص آب درماني پي برده و آن‎را بيان کردند.
از لحاظ تاريخي، شواهدی وجود دارد که در زمان‎های گذشته، زايمان در آب انجام مي‌شد و اين امر، كما بيش در فرهنگ مردم سراسر دنيا وجود داشته است. افسانه‌هایي وجود دارد که مصري‎هاي قديم بچه‌هاي خاصي را زير آب به دنيا مي‌آوردند و اين بچه ‎‎ها کشيش مي‌شدند.

گفته مي‌شود در گذشته و در جزيرة کريته، مينوان، معبد مقدسي مخصوص زايمان در آب داشته‌اند. نقاشي‎هاي روي ويرانه‌هاي مينوان، دلفين‎ها و ارتباط خاص انسان و آب را نشان مي‌دهد.
هندي‎هاي کوماش نيز داستان‎هایي دربارة زايمان زنان‎شان در استخرهاي مواج با ورودي‎هاي کم عمق در ساحل تعريف مي‌کنند. سمو جد بزرگ‎تر کوماش که در اواخر هشتادسالگي به سر مي‌برد، به خاطر مي‌آورد که وقتي که يک پسر بچه بود زنان اغلب به ساحل مي‌رفتند و در آب کم عمق زايمان مي‌کردند. او همچنين به ياد مي‌آورد که در خيلي از اين موارد، دلفین‎ها نزديک آب ظاهر مي‌شدند و تا هنگامي که نوزاد به‎دنيا بيايد در کنار زن باقي مي‌ماندند.

 

آداب و رسومي نيز از جزایر هاوایي به‎جا مانده است که دليلي قطعي بر زايمان در آب نسل‎هاي هزاران سال قبل بوده است.
به‎نظر مي‌رسد که زايمان در آب قبل از ظهور پزشکان و بيمارستان‎ها انجام مي‌شده است. هر کجا که آب وجود داشت، به خصوص آب گرم، زنان از آن جهت تسکين دردهاي زايماني استفاده مي‌کردند.
اولين زايمان در آب مدرن، ثبت شده در سال 1803، در فرانسه انجام شد. اين مورد که دريک مجلة انجمن پزشکي فرانسه تشريح شده است، گزارش مي کند که يک خانم باردار که حدود 48 ساعت درد کشيده و مستأصل شده بود، به‎علت زايمان غير پيشرونده‎اش و برای بهبودي موقت به يک حمام آب گرم پناه برد. جالب اين‎که بعد از فقط چند لحظه نوزاد اين‎قدر سريع به دنيا آمد که مادر فرصت خروج از آب پيدا نکرد. به‎دنبال آن گزارش‎هاي متعددي از زايمان در آب در نقاط مختلف دنيا پخش شد تا اين‎که در سال 1960 تأیيد زايمان در آب با سند معتبر در اتحاد شوروي (سابق) شروع شد.
در آن زمان داستان‎هاي جالبي از روسيه دربارة کار ايگورشارکوفسکي، دانشمند برجستة روسي که روي ليبر و زايمان در آب حيوانات تحقيق مي‌‌کرد به‎وجود آمد. او همچنين رفتار نوزاد انسان در آب از جمله دختر خودش ”وتا”را که پره مچور يعني زودرس بود و در سال 1963 به‎دنيا آمد را مشاهده کرد. شارکوفکسي دختر تازه متولد شده خود را در يک وان آب‎گرم به مدت چندين هفته قرار داد، با اين تئوري که او نبايد با جاذبة زمين روبه‎رو شود و متعاقب آن نبايد انرژي زيادي مثل آن‎چه در انکوباتور بيمارستان صرف مي‌کند هدر بدهد. دختر شارکوفسکي زنده ماند و او آزمايش‎هاي خود را با آب، نوزادان و تأثير جاذبة زمين روي تمام حالات زايمان انسان ادامه داد.

حمام لبوير

در طول دورة زماني مشابه، همگام با تحقيقات در روسيه، دکتر فردريک لبوير مفهوم حمام آب گرم براي نوزاد پس از تولد را توضيح داد. در طي تحقيق وي دربارة راه‎هاي آسان‎تر زايمان، لبوير تأثير مفيد آب گرم را بر روي نوزادان کشف کرد.

حمام لبوير به‎طور ساده شامل قرار دادن نوزاد، بلافاصله پس از تولد در وان کوچک آب که به اندازة دماي بدن گرم شده، است. بنابراين نوزاد مي‌تواند آرامش ناشي از رضايت دنياي آبي که تازه پشت سر گذاشته را

به‎دست آورد. در حمام‎هاي لبوير، نوزادان اغلب چشمان باز دارند، آگاه هستند و با آرامش دست‎ها و پاهاي‎شان را در آب حرکت مي‌دهند و حتي مي‌توانند در آب شنا کنند و خود را به جلو حرکت دهند.
دکتر لبوير با دکتر مايکل ادنت در پيتي ويرز فرانسه در اوائل سال 1970 در اين زمينه همکاري کردند. دکتر ادنت اولين پزشکي بود که اثر مفيد آب گرم روي زايمان و تولد را تشخيص داد. دکتر لبوير با فلسفة دکتر ادنت موافقت کرد و نظرية استفاده از وان‎هاي زايمان را با تحقيق خود در بيمارستان ترکیب کرد.
دکتر لبوير، دنياي نوزاد تازه متولد شده را طوري ارائه کرد که قبلاً هيچ وقت ديده نشده بود. مقالة وي يک گام بزرگ به سوي حساس کردن جهان نسبت به تجربة زايمان از نظر نوزاد بود. ديدگاه دکتر لبوير که حذف کردن سختي و تروماي زايمان بود، بيشتر از هر چيز ديگري روي تکنيک‎هاي آغاز شدة زايمان ملايم در سراسر دنيا تأثير گذاشت. دکتر لبوير به‎طور قاطع، تأثيرات آرام کنندة غوطه وري نوزاد در آب گرم را به جهان نشان داد.

زايمان در آب در كشور هاي توسعه يافته  

زايمان در آب در فرانسه

يکي از اولين افرادي که دربارة زايمان در آب مطالعات و كار کلينيکي زيادي داشته، پزشک فرانسوي به‎نام دکتر مايکل ادنت ـ رئيس بخش جراحي در يک بيمارستان در پي‎تي ويرز فرانسه - بود. با آماده کردن زنان در يک وان آب گرم جهت زايمان، ادنت به آن‎ها راحتي و آرامشي بيشتر از آن‎چه قبلاً مي شناختند، عطا کرد.
بسياري از زناني که جهت زايمان به پي تي ويرز مراجعه مي کردند دربارة زايمان در آب چيزي نشنيده بودند، اما وقتي وان پر از آب گرم را مي ديدند، تعداد زيادي از آن‎ها تمايل به استفاده از آن پيدا مي‌کردند. مايکل دانت در کتابش ”تولدي دوباره” مي نويسد:
”بعضي از زنان که در طول بارداري تمايل زيادي به بودن در آب داشتند در طي زايمان بيشتر از قبل به سوي آب کشيده مي‌شوند. و به محض اينکه درد زايمان شروع مي‌شود کساني هم که با آب و شنا کردن مأنوس نيستند، فوراً به سمت وان حرکت مي‌کنند، مشتاقانه داخل آن مي‌شوند و نمي‌خواهند آن‎را ترک کنند.” وان با آب شير معمولي 98 درجة فار نهايت پر مي شد و هيچ مادة شيمیایي اضافي نداشت.
دکتر ادنت دريافت، زماني‎که انقباضات يک زن دردناک تر مي شود، استراحت در يک وان آب گرم، اغلب باعث بهبود مي‌شود، به‎خصوص زماني که ديلاتاسيون در حدود 5 سانتي متر است، سير ليبر در آب اغلب آسان‎تر، سريع‎تر و مؤثرتر پيش مي‌رود در حالي‎که در يک موقعيت مشابه در زايمان کلاسيک، پزشکان بدون ترديد، به استفاده از داروها رو مي‌آورند.
زناني که مي‌خواهند آب را قبل از زايمان ترک کنند، متوجه چيزي که ادنت آن‎را ”پاسخ خروجي جنين” مي‌نامد، مي‌شوند. به محض اين‎که آن‎ها وارد دماي کمتر مي‌شوند، تغيير محيط باعث يک ترشح ناگهاني آدرنالين شده و نوزاد به سرعت خارج مي‌شود.
دكتر ادنت در يک مقاله، و به مناسب صدمين زايمانی که در آب انجام می‎داد، خلاصة تجربيات زايمان در آب خود را در یک مجلة پزشکي انگليسي چاپ کرد. وي در اين مقاله بيان مي کند: ”ما هيچ خطري دربارة زايمان يا تولد زير آب پيدا نکرديم. استفاده از آب گرم در طي زايمان نياز به تحقيقات بيشتري دارد ولي اميدواريم تجربيات ديگر تأييد کنند که زايمان در آب گرم يک روش مؤثر، آسان و اقتصادي جهت کاهش استفاده از دارو و ميزان دخالت در هنگام زايمان است.”

زايمان در آب در آمريکا

در سال 1981 گروه کوچکي از ماماها دربارة موفقيت دکتر ادنت و تحقيقات پيشتاز

ايگورشارکوفسکي در اتحاد شوري اطلاع پيدا کردند.
از طرف ديگر بسياري از والدين خواستار آن بودند که نوزادشان به‎صورتي کاملاً متمايز به دنيا بيايند ـ زايماني که متفاوت از ديگر زايمان‎هاي آن‎ها باشد ـ چرا كه برخي از روان‎شناسان معتقدند خاطرات شخصي تولد شما روي زندگي كنوني شما و تولد فرزندان شما تاثير مي‌گذارد.
در اوائل سال 1980، هنگامي كه اين والدين شروع به زايمان بچه‌هايشان در آب كردند، اكثر زايمان‎ها بدون عارضه و ارضاء كننده بود. متأسفانه برخي والدين بدون اطلاع پزشك و به‎طور اغراق آميز نوزاد تازه متولد شدة خود را به‎مدت 20 دقيقه در زير آب غوطه‌ور مي‌گذاشتند، با اين اعتقاد كه به نوزادان فرصت مي‌دهند تا كاملاً از اضطراب زايمان رها شوند، آرامش پيدا كنند و نيرويي تازه بگيرند.
تعداد كمي مرگ تصادفي نوزاد قاعدتاً به علت رها كردن نوزاد به مدت طولاني در زير آب، رخ داد. اين موضوع والدين و پزشكان و ماماهایي را كه اعتقاد قوي به زايمان در آب داشتند، نگران كرد و آن‎ها در بي‌خطر بودن اين روش دچار ترديد شدند. والديني كه نوزادان‎شان مرده بودند متوجه شدند كه جفت مي تواند قبل از اين‎كه بند ناف از خون‎رساني بايستد، جدا شود و نوزاد بدون هيچ گونه منبع اكسيژن رساني باقي مي‌ماند.

 امروزه هر انجام دهنده زايمان در آبي، مي داند كه يك نوزاد تازه متولد شده بايد به سرعت بعد از تولد به سطح آب آورده شود.

همان‎طور كه پزشكان و ماماهاي بيشتري تمايل به كار كردن با زناني كه مي‌خواستند زايمان در آب داشته باشند، پيدا كردند، اطلاعات بيشتري نيز دربارة زايمان در آب در دستـرس قرار گـرفت. در اوائل سال 1989 پروژة ملي زايمان در آب انجمن سلامت مادر / كودك (GMCHA ) شروع به تهية اطلاعات صحيح دربارة استفاده از آب جهت ليبر و زايمان نوزاد كرد. كتاب دكتر مايكل ادنت؛ تولد دوباره، در ايالات متحده و در سال 1984 چاپ شده و یک سال بعد از آن، اولين مركز زايمان در آب در ايالات متحده كه اين روش را به‎عنوان يكي از روش‎ها در اختيار زنان قرار مي‌داد توسط يك متخصص زنان و زايمان ـ دكتر مايكل رزنتال ـ افتتاح شد.
اين مركز زايماني در ايالات متحده (مركز زايمان خانواده، آپلند در كاليفرنياي جنوبي) زايمان در آب را با شرايطي كه مايكل ادنت در فرانسه ايجاد كرده بود، به زنان پيشنهاد مي‌كرد. دكتر مايكل روزنتال فعاليت‎هاي زنان و زايمان مرسوم خود را براساس فلسفه و كار دكتر ادنت به سمت يك روش غير مداخله‌اي تغيير داد. روش مامایي رزنتال در اثر مشاهدة زناني كه به‎طور طبيعي زايمان مي‌كردند تحت تأثير قرار گرفت.
دكتر رزنتال تفاوت بزرگي بين سطح رضايت والدين بعد از زايمان‎هاي كلاسيك و اين روش مشاهده كرد. چرا كه از ديد يك متخصص زنان و زايمان، زايمان خوب يك وضع‎حمل بي‌خطر و سالم است و ميزان رضايت مادر و ديگر شرايط از اهميت كمتري برخوردار است. در حالي‎كه ارایة شرايطي كه مجموع مزايا را در برداشته باشد امكان‎پذير مي‌نمود.
به هر حال تغيير فلسفة روزنتال باعث شد كه وي مركز زايماني خود را تأسيس كند. دكتر رزنتال در ادامة زايمان‎ها كلاسيك، شروع به بررسي روند زايمان در يك بازة زماني كه از لحاظ پزشكي تحت كنترل بود، انجام داد.
دكتر رزنتال بيان مي كند: ” هنگامي‎كه زنان سير زايمان را كنترل مي كنند و به‎طور فعال؛ بدون ملاحظات كلاسيك، زايمان را انجام مي‌دهند، احساس قدرت و احساس انجام‎دادن يك كار بزرگ را پيدا مي‌كنند. در مركز زايمان خانواده، كاملاً احساس مي‌كنيم زنان، زايمان، مي‌كنند. آن‎ها به اين‎جا نمي‌آيند كه ما بچه‌هايشان را به دنيا بياوريم. نقش ما اين است كه كنترل زايمان را به زنان برگردانيم. ما اصطلاح ”بدون مداخله” را به معني واقعي استفاده مي‌كنيم. ”
تا تابستان 1993 در اين مركز تقريباً هزار زن، نوزادشان را در آب به دنيا آوردند. هيچ عارضه يا عفونتي در مادر يا نوزاد ديده نشد. به علت آمار موفقيت بالاي مركز، رفته رفته، زناني كه در صدد انجام زايمان در آب بودند حتي از مسافت‎هاي دور مثل آلاسكا به اين مركز مراجعه كردند تا فرزندان‎شان را در آن‎جا و در آب به دنيا بياورند.

دكتر رزنتال در مورد مزاياي زايمان در آب محتاطانه بحث مي‌كند چرا كه احساس مي‌كند به مدارك علمي بيشتري نياز است. وي معتقد است بخش مهمي از سلامت جسمي و روحي كودك مربوط

به شرايط زمان تولد وي است سلامت كودك از ابتدا در صورت تولد توسط يك مادر آرام كه هوشيار و رها از هرگونه دارویي است، تأمين مي‌شود. يك حقيقت مهم قابل مشاهده در زايمان در آب، اين است كه تجربه‌اي لذت بخش و عاري از ترس است. بچه‌اي كه در اين تجربه با مادرش شريك است از فوائد زايمان كم عارضه و سالم مادرش در طول دورة زندگي بهره‌مند مي‌شود. به‎دنبال آن، كودك متناسب با اين اعتقاد والدين كه بچه‌هاي آب، خاص و متفاوت هستند، پرورش مي‌يابد.

زايمان در آب در ساير كشورها

GMCHA تخمين مي‌زند كه بين سال‎هاي 1970ـ1993 بيش از ده هزار زايمان در آب در مراكز زايماني و بيمارستان‎هاي سراسر جهان صورت گرفته كه افزايش قابل توجهي در 3 سال آخر داشته است. زايمان در آب تاكنون در كشورهاي اتريش، استراليا، ژاپن، جزيره مالت، انگلستان، اسكاتلند، والز، ايرلند، روسيه، كشورهاي تازه استقلال يافته، آلمان، بلژيك، اسپانيا، فرانسه، نروژ، سوئد، سوئيس، هلند، دانمارك، ايتاليا، ايسلند، نيوزلند، باهاما، كانادا، ايالات متحده، مكزيك، برزيل و آرژانتين انجام شده است.
همچنان‎كه اطلاعات دربارة فوائد زايمان در آب گسترش مي‌يابد، تعداد زايمان در آب‎ها افزايش مي‌يابد. آن‎چه در گفتگو با تعداد زيادي از عوامل زايمان در آب در كشورهاي مختلف مشخص است، اين است كه زايمان در آب يك انتخاب جالب توجه نزد زناني است مي‌خواهند زايمان طبيعي بدون مداخلة پزشكي داشته باشند. عوامل زايمان در آب اعم از پزشكان و ماماها ارزش زيادي براي روند طبيعي زايمان قائلند. آن‎ها به نوزاد به‎عنوان يك موجود كاملاً هوشيار كه شايستة بهترين وضعيت در هنگام تولدش است، احترام مي‌گذارند.