با من  به  جهنم  بيا

 ناتاشا اميري

 بخش  اول

 به  درازاي  هيچ  وقت

 اما نمي دانستيم  قرار است  چه  اتفاقي  بيفتد. پس  صبح ها شلوارها را اتو مي كرديم. با ماهوت  پاك كن  پُرز پالتوها را مي گرفتيم  و از پله هاي  خوابگاه  پايين  مي دويديم. پاي مان  در كوره راه  روي  سرگين  گاو و فضله ي  پرنده ها ليز مي خورد. قبل  از نزديك  شدن  به  ساختمان  آجري  دانشگاه، كفش مان  را با علف هاي  كناره  جاده  پاك  مي كرديم. وانمود مي كرديم  به  اين  چيزها هيچ  اهميتي  نمي دهيم  و اصلاً براي مان  مهم  نيست  سر و گردن  پسرها در كلاس، جلوي  ديدمان  را گرفته  است. لحظه ها با خميازه  كش  مي آمد و صداي  استاد ميان  گرد و خاك  تخته  پاك  كن  گم  مي شد. بعد كتاب ها را مي بستيم، رو به  ناهارخوري  مي رفتيم  كه  دور تا دورش  خوابگاه  پسرها قرار داشت  و به  شكستگي  شيشه ي  پنجره ها چسب  و روزنامه  چسبانده  بودند. با اين كه  نمي خواستيم  اما گاهي  راديو جيبي، دمبل  و پوستر اتاق ها را مي ديديم  و گاهي  پسري  را كه  حوله  به  كمر با بالا تنه ي  برهنه، زيرشلواري  خيسي  را از لبه ي  پنجره  آويزان  مي كرد.

 با دست  خنده ها را مي پوشانديم  و رو برمي گردانديم. ولي  گوش  تيز مي كرديم  تا از پشت  ديواره ي  سفيدي  كه  ناهارخوري  آن ها را از ما جدا مي كرد، صداي  چك  چك  قاشق  چنگال هاي شان  را بشنويم  و بدون  سيري، غذا در ظرف مان  سرد مي شد. شايد چون  از روز اول  ثبت نام  كه  سوار اتوبوس  از شهرهاي  دور، غريبه  و چمدان  به  دست  آن جا آمده  بوديم ؛ بي هيچ  دليلي  فهميده  بوديم  صندوق هايي  قفل دار هستند كه  كليدشان  را نداريم. همان  روز كه  "گلاره " يك  لنگه  از ابروهاي  پيوسته اش  را بالا داد: «اين جا انگار اصلاً لباس  تنت  نيست !»

 نفهميديم  منظورش  سرماي  نزديك  غروب  بود يا نگاه  خيره ي  پسرهايي  كه  به  مژه هاي  تاب دار و جرنگ  جرنگ  النگوهايش  كشيده  مي شد. از خوابگاه ها مي آمدند. دسته  دسته  دور محوطه  مي ايستادند. پچ پچ  مي كردند. تسبيح  و زنجير دور انگشت  مي چرخاندند و نمي توانستند به  ما شش  نفر نگاه  نكنند.

 "سعيده " با لهجه ي  مردم  شرق  كشور گفت : «نه  سير بخور نه  كندر بسوز!» لبه ي  مقنعه  را آن  قدر پايين  كشيد كه  جوش هاي  سرخ  پيشاني اش  زير آن  پنهان  شد: «به  دلم  افتاده  بايد خيلي  مواظب  باشيم !»

 حتماً چون  كارمند مخنث  در بخش  آموزش، با خشمي  كه  مي خواست  بروزش  ندهد اما روي  نازكي  صدايش  سنگيني  مي كرد، گفته  بود: «اگر آمدن تان  براي  چيزي  غير از كتاب هاي  درسي  باشد، مطمئن  نباشيد درست  آمديد!» تا براي مان  حريم  كشيده  باشد. شبيه  سنگ چين هاي  صد سال  پيش  كه  محل  راهزن ها را به  كاروان ها نشان  مي داد. عكس مان  را با منگنه  بالاي  برگه ي  ثبت نام  وصل  كرد و در جواب  سؤال مان : «از نظر امنيت، فكر نمي كنيد اين جا خيلي  از شهر دور باشد؟» دو خط  عميق  روي  گونه هاي  بي مويش  افتاد. با بلندتر شدن  صداها منگنه  را چند بار روي  ميز كوبيد و به  جاي  نگاه  كردن  به  ما به  تصويرمان  خيره  شد كه  روي  شيشه اش  افتاده  بود تا مطمئن  شود ساكت  شده ايم. لحظاتي  مكث  كرد. بعد گفت : «گذشته  از يك  سري  مشكلات، لازم  نيست  اصلاً نگران  باشيد!» و طوري  لبخند زد كه  معلوم  بود اگر صداي  پاي مان  توي  راهروهاي  اين  دانشگاه  نپيچيده  بود، آن قدر اجباري  به  نظر نمي رسيد.

 گرماي  دفترش  مثل  ديواري  ميان  ما و سرماي  بيرون، نگراني ها را كم  مي كرد. اما تونل ها، كيلومترشمار جاده ها و تيرهاي  تلگراف  كه  تپه ها را به  هم  كوك  مي زد، آن قدر دورمان  كرده  بود كه  برگشتن  ديوانگي  محض  به  نظر برسد. هر چند وقتي  به  دستورش  چمدان ها را توي  ميني بوس  جا مي داديم  و سوار آن  از محوطه  و پسرهايي  فاصله  مي گرفتيم  كه  با حضور او، وانمود مي كردند اصلاً نمي بينندمان، فكر كرديم  شايد چيزي  براي  نگراني  وجود داشته  باشد.

 راننده  خنديد و دندان  نيش  طلايش  در آيينه  جلو برق  زد: «به  قول  قديمي ها از بي عرضگي  سگ، شغال  تو كاهدان  بچه  مي گذارد.»

 سعيده  گفت : «اشتباه  نكنم  ده  تا دختر ديگري  كه  قبول  شده  بودند براي  همين  انصراف  دادند.»

 گريه ي  "ناهيد" به  خاطر دوري  از خانواده اش  قطع  شد و بدن  چاقش  زير پالتو لرزيد: «يعني  مي خواهي  بگويي  كه...»

 صداي  نفس  كشيدن مان  هم  نيامد. شيارهاي  تيره  روشن  مزرعه ها شبيه  گورهايي  بي سنگ  رد مي شد و ساختمان  دو طبقه ي  خوابگاهِ روي  تپه  جلو مي آمد كه  وقتي  پياده  مي شديم، سياهي  از مربع  پنجره هايش  بيرون  مي زد.

 سعيده  گفت : «يعني  شب  بايد اين جا بخوابيم ؟» به  مترسكي  خيره  شد كه  چند قدم  دورتر كنار نرده هاي  چوبي  ايستاده  بود و فرياد زد: «ما نمي مانيم... نه  نگهباني، نه  سيم خاردار...»

 باد توده  ابر سياهي  را روي  شيرواني  مي خواباند و دنباله ي  مقنعه هاي مان  را با خود مي كشيد. در آهني  را با صداي  لولاي  زنگ زده اش  باز كرديم. به  هم  نگاه  كرديم  و منتظر بوديم  ديگري  پيش قدم  شود. در نور چراغ، چند روستايي  كلاه  نمدي  را ديديم  كه  سطل  رنگ  و قلم  مو در دست  از پلكان  پايين  مي آمدند. با ديدن مان  انگار سر كار خلافي  غافلگير شده  باشند، برجا خشك  شدند.

 راننده  گفت : «نترسيد! از كارگرهاي  دانشگاه اند.»

 وقتي  چمدان  به  دست  از كنارشان  رد مي شديم، با دهان  باز خود را به  ديوار چسباندند تا حتي  گوشه ي  لباس هاي شان  كه  لكه هاي  رنگ  به  آن  پاشيده  بود، به  ما نخورد. از طبقه ي  بالا، كلمه هاي  زباني  ناآشنا را مي شنيديم  كه  ميان شان  رد و بدل  مي شد، چند بوق  و غرش  موتور ميني بوس  در كوره  راه.

 بوي  صمغ  كاج  مي آمد. شيشه ي  پنجره ها را رنگ  سفيد زده  بودند تا از پشتش  هيچ  چيز حتي  تاريكي  معلوم  نباشد. به  چند تا از درها قفل هاي  بزرگ  بود. نگاه مان  به  هر طرف  چرخيد: سقف  شكم  داده، دستگيره ي  لق، قطره هاي  زرد كه  از شير دستشويي  چكه  مي كرد... معلوم  بود ساكنان  قبلي، بيش  از حد مانده  بودند. شوفاژها خاموش  بود. توي  يكي  از اتاق ها، رنگ  پريده  و خسته  دور هم  نشستيم. صداي  هيچ  كدام مان  روي  ديوار منعكس  نشد تا براي مان  چند دست  پتوي  سربازي  جا به  جا سوخته  با خاكستر سيگار آوردند و قيمه  پلويي  ماسيده  توي  ظرف هاي  استيل  كه  بوي  كافور مي داد.

 گلاره  ظرف  را روي  زانو گذاشت  و در جواب  ناهيد كه  مي پرسيد: «كافور ادويه ي  گوشت  است ؟» خنديد: «ادويه اي  كه  هنوز لقمه  از گلويت  پايين  نرفته  شدي  كبريت  بي خطر!»

 "آسيه " گفت : «اگر زبانت  هميشه  اين قدر خوب  بچرخد، گفته  باشمت  بدجور مي افتي  تو دردسر!»

 چهره ي  آفتاب  سوخته  و خالكوبي  سبز چانه، نشان  مي داد از ساحل نشينان  جنوب  است. پارچ  آب  و ليوان هاي  استيل  را بي حوصله  و عصبي، جلوي مان  مي چيد و مي گفت  هر كدام  چيزهايي  مي دانيم  و لازم  نيست  نشان  دهيم  مي دانيم : «بي افاده، بي بچه بازي... هر كي  دنبال  كار خودش !»

 چيزي  در لحن  صدايش  ساكت مان  مي كرد و سكوت  "ليلي " را بيش تر به  چشم  مي آورد كه  فقط  يك بار با لهجه ي  مردم  نواحي  مركزي  به  ناهيد گفته  بود: «چيزي  زير در بگذاريد دوست  عزيز... سوز مي آيد... البته  ببخشيد زحمت  مي دهم تان ها!»

 وقتي  ظرف هاي  شام  را پر از لپه  و گوشت  نپخته، در راهرو گذاشتيم، برق  رفت. چند لحظه  در تاريكي  چسبيده  به  چشم مان، بي حركت  مانديم. صداي  به  هم  خوردن  وسايل  توي  كيف  بلند شد. آسيه  كبريت  كشيد. از چمدانش  شمعي  پيدا كرد و آن  را روي  در قوطي  رنگ  گذاشت. مثل  شب پره ها دورش  حلقه  زديم  و به  زوزه ي  باد توي  ناودان  گوش  داديم. گمان  مي كرديم  سوار قايقي  هستيم  كه  سوراخش  را با پارچه  گرفته اند يا زمين  زير پاي مان  ترك  برمي دارد يا آتش  از ديوارها بالا مي رود، با همان  شمع  كم سو كه  پيچ  و تاب  شعله اش  سايه  روي  صورت مان  مي انداخت. مانتوها را در آورديم  و روي  چمدان ها گذاشتيم. به  خاطر خراب  بودن  قفل  هرچه  كرديم  نتوانستيم  در را از تو ببنديم. پتوهاي  سربازي  را روي  زمين  پهن  كرديم. كنار هم  دراز كشيديم  و تا چانه  زيرشان  فرو رفتيم. بوي  رخت هاي  كثيف  خيس  خورده  مي دادند. تكان  نمي خوردم  تا گرمايي  كه  دورم  را گرفته  بود، جايش  را به  سرماي  اتاق  ندهد. خستگي  راه  توي  زانو و كمرم  تير مي كشيد و دندان هايم  از سرما يا ترس  جايي  كه  رد كفشم  براي  بار اول  رويش  مانده  بود، به  هم  مي خورد. نمي توانستم  از فكر پسري  خلاص  شوم  كه  به  محض  پياده  شدن  از اتوبوس  مسافربري  ديده  بودم. دگمه هاي  فلزي  پالتوي  سياهش  را تا زير گلو بسته  بود و به  نظرم  رسيد مدتي  است  كنار تابلوي  سبز دانشگاه، لب  جاده  انتظار مي كشد. چون  با ديدنم  جلو آمد و گفت : «پس  راست  بود؟»

 انگار چيزي  درباره ام  مي دانست  كه  خودم  نمي دانستم. چمدان  را زمين  گذاشتم  و پرسيدم : «چي ؟»

 از دهان  نيمه  بازش  كلمه اي  بي صدا بيرون  آمد و در سرما بخار شد. هلال  مويش  را از جلوي  چشم  كنار زد. به  نظرم  رسيد تك  تك  اجزاي  صورتم  زير حالت  عجيب  نگاهش  متلاشي  مي شود و دوباره  به  هم  مي چسبد. روي  انگشتر، مچ بند و دستمال  توري  كه  به  بند كيفم  گره  زده  بودم  با لبخند مكث  كرد. در جوابش  كه  نامم  را مي پرسيد، آرام  گفتم : «پارميس ». حدس  زدم  با وجود او، دورنماي  روزهاي  آينده  بايد وسوسه انگيز باشد و نفهميدم  حرفش  را از كجا شروع  كرده  بود: «منظورم  اين  است  كه  اصلاً يادم  نمي آيد اسم  اين جا را توي  برگه ي  انتخاب  رشته  زده  باشم  و... مسخره  است، نه ؟»

 اما حتماً اتفاقي  افتاده  بود، يك  ماجراي  غريب، كه  از مسئله اي  مي گفت  كه  راه حلش  خود صورت  مسئله  بود: «تا حالا فكر كرديد؟»

 گفتم : «شما چيزي  مي دانيد كه  من  نمي دانم ؟»

 انتظار نكته ي  مهمي  را مي كشيدم  اما نمي دانم  چه قدر گذشت  تا گفت : «بوي  عجيبي  مي دهيد!» پره هاي  بيني اش  باز و بسته  مي شد: «بويي  كه  تو خوابگاه  پسرها كيمياست.»

 تكان  خوردم. انگار چهره ي  ديگري، با خط هايي  عميق  و حالتي  كه  نمي دانستم  براي  چيست  به  صورتش  چسبيده  و باز يكي  از چشم ها زير هلال  مو پنهان  بود. بي حرف  چمدان  را برداشتم. از كنارش  كه  رد مي شدم  به  شانه اش  خوردم. از بوي  ادكلن  مانده  توي  بيني ام  تازه  فهميدم  چه قدر نزديكم  شده  بود. اما حالا، چك چك  قطره هاي  آب  را از جايي  مي شنيدم  و خش خش  خزيدن  عقربه ي  ساعت  مچي  كنار گوشم  و باز همان  حس  غريبي  كه  از سال هاي  دور، قبل  از خواب  پلك هايم  را گرم  مي كرد تا صداي  نفس  يك  مرد، از دنده ي  زير قلبم  بلند شود. بعدها، تصور كردم  شايد همان  نفسي  است  كه  حواي  كتاب هاي  مقدس  از دنده ي  آدم  كشيده  بود. موي  مردان  نقش  برجسته ي  خرابه هاي  هزار سال  پيش  را، مجعد و تا شانه  رسيده، به  سرش  مي چسباندم. باراني  خاكستري  را از تن  مردي  روي  جلد مجله  بيرون  مي آوردم  تا به  او بپوشانم. اما هيچ  وقت  چهره اي  برايش  پيدا نكردم. هاشورهاي  تيره  روشن  چشم، بيني  و لب هايش  لحظه اي  نگذشته  محو مي شد و صورتي  سفيد جا مي گذاشت، ماسكي  از شير يا برف  تا لازم  نباشد فكر كنم  شبيه  هيچ  مرد ديگري  نيست. چون  صدايش  از گلويم  بيرون  مي آمد و بدنم  گرمايش  را روي  داغي  سينه اش  حس  مي كرد. نمي فهميدم  كجا تمام  مي شدم  و او شروع  مي شد. زمزمه  كردم : «با من  كه  باشي  ترس  معني  ندارد.» ميان  شكل هاي  درهم  و برهم  و كلمه هاي  جويده  جويده، مي ديدمش، دست  روي  تارهاي  بلند مويم  مي كشيد و بعد آرام  آرام  دور مي شد.

 با صداي  قدم هايي  از خواب  بيداري  بيرون  آمدم. ناگهان  يكي  جيغ  كشيد و وحشت زده  از جا پريدم. شعله ي  بي رمق  شمع  پت پت  مي كرد.

 ناهيد گفت : «حتماً باد بود.» خواب  زبانش  را سنگين  كرده  و لبخندي  از ياد رفته  روي  صورتش  مانده  بود كه  با ترس  نگاهش  نمي خواند.

 پتو را كنار زدم. شمع  خاموش  شد و همه  فرياد كشيدند. كورمال، دستم  به  لنگه  كفشي  گرفت  كه  پشت  در بود. سوز سردي  روي  صورتم  نشست. خش خشي  بلند شد، افتادن  چمدان، جرقه ي  لباسي  پشمي  و كشيده  شدن  كبريت. با حركت  زرد شعله، نيمي  از صورت  آسيه  و انگشت هاي  منقبض  سعيده  كه  از پشت  شانه ي  او را چنگ  زده  بود، جلو مي آمد، عقب  مي رفت  و كج  و راست  مي شد.

 صداي  خش دار گلاره  گفت : «صداي  پا بود... تو راهرو...»

 گفتم : «منم  شنيدم... يكي  مي خواست...»

 شعله، چوب  كبريت  را تا ته  سوزاند و خاموش  شد. چسبيده  به  هم  توي  تاريكي  به  تق تق  بارش  تگرگ  روي  شيرواني  گوش  داديم...

 چه  مي دانستيم  نامه اي  كه  قرار بود سه  ماه  بعد به  دست مان  برسد نشان  مي داد موج ها فقط  وقت  توفاني  شدن  دريا ديده  مي شود آن  هم  وقتي  شب هاي مان  به  صحبت هاي  تمام نشدني  از بوي  نفتالين  كت، گوشه هاي  تاب دار سبيل، بريدگي  تيغ  روي  چانه ي  پسرها مي گذشت  و پيش قدم  شدن  بعضي هاي شان  كه  اغلب  بدقيافه  بودند در صحبت  با ما به  بهانه ي  عوض  شدن  ساعت  كلاس  يا خريد جزوه. با چند قدم  فاصله  مي ايستادند. سعي  مي كردند نگاه مان  نكنند و سرخ  مي شدند.مي خواستيم  لبخند بزنيم  و صداي مان  را نازك تر كنيم  اما بوي  نيمكت  دبيرستان هاي  دخترانه  هنوز در تار و پود مانتوهاي مان  بود. خجالت  مي كشيديم  شايد چون  دو كارمندي  كه  عينك  دودي  مي زدند، هميشه  جلوي  در شيشه اي  ساختمان  دانشگاه  مي ايستادند و وانمود مي كردند با هم  حرف  مي زنند و دچار اين  توهم  هستند عينك  نمي گذارد كسي  بفهمد همه  چيز را زير نظر دارند. بعد هرج  و مرج  غريبي  ذهن مان  را به  هم  مي ريخت  كه  نمي دانستيم  به  خاطر چيست. نمي دانستيم  تعطيلات  پايان  هفته ها، با صداي  باد، چه قدر احساس  غربت  و دلتنگي  خواهيم  كرد. حتي  اگر كارگرهاي  دانشگاه، تخت هاي  چوبي  را دو به  دو در سه  اتاق  طبقه ي  بالا چيده  و يخچال، اجاق  و تلويزيوني  را در اتاق  ته  راهروي  طبقه ي  پايين  جا داده  بودند. استاد "امجدي " با سر طاس  و انگشت هاي  سياه، كاپوت  پيكان  سفيدش  را جلو خوابگاه  مي بست. زن  مو طلايي اش  روتختي  چهل  تكه اي  را روي  تختي  دو نفره، در اتاق  جلوي  در ورودي  پهن  مي كرد و تيله هاي  پسرش  روي  زمين  غلت  مي خورد و ما به  شيشه هاي  رنگ  شده ي  سفيد كه  منظره ي  بيرون  را به  اتاق ها مي بست، عادت  مي كرديم  و مي فهميديم  آن قدر با هم  فرق  داريم  كه  به  نظر هم  عجيب  خواهيم  رسيد. سر نوبت  جارو كشيدن  و ظرف  شستن  بگو مگو مي كرديم. به  بهانه ي  خريد گوشت  براي  ناهار جمعه، لب  جاده  مي ايستاديم  و به  صداي  ماغ  كشيدن  گاوها از اصطبل هاي  جنوبي  دانشگاه  گوش  مي داديم. سوار ميني بوس  روستاهاي  اطراف  به  شهر "شنگان " مي رفتيم  كه  پنج  كيلومتر با دانشگاه  فاصله  داشت  و روي  نقشه  بين  خط  سياه  جاده ها و شهرهاي  بزرگ  گم  شده  بود. در خيابان هاي  تنگي  مي گشتيم  كه  آنتن  خانه هايش  از تندبادهاي  موسمي  كج  شده  بود. پنجره ها با پرده هاي  كلفت  كور و كركره ي  اغلب  مغازه ها پايين  كشيده  شده  بود.

 مردها كلاه  پوستي  سر مي گذاشتند و با ديدن  ما ورد دفع  وسوسه  مي خواندند. زن ها پنهان  زير چادرهاي  گل دار، كلمه هايي  شنگاني  شبيه  دشنام  به  زبان  مي آوردند و بچه ها سنگ مان  مي زدند.

 اما با ديدن  تك  و توكي  از پسرهاي  دانشگاه، نان  سنگك  و كيسه  نايلون  سيب  به  دست، دلگيري  شهر از يادمان  مي رفت  و ماشين  عروس  روبان  زده اي  را نمي ديديم  كه  بنا به  رسمي  قديمي، پسركي  آرد به  صورت  ماليده، جلوي  آن  فانوس  دست  گرفته  بود و سكه  روي  سر مردم  مي پاشيد يا غزل خوان هايي  كه  تار مي زدند و آوازشان  بيش  از شادي  غم انگيز بود. متوجه  نمي شديم  از پشت  كرباس  سياهي  كه  دور تا دور ميدان  اصلي  شهر كشيده  شده  بود، صداي  تيشه  بر سنگ، خرت  خرت  خراشيدن  و "هو" گفتن هايي  دمادم  به  گوش  مي رسد. فراموش  مي كرديم  بعد از آن  شب  تگرگي  در آهني  خوابگاه  نيمه  بازمانده  بود و سايه ها و پت پت  شمع  آب  شده  تا صبح  به  قدري  ترسانده  بودمان  كه...

 نفهميدم  نامه  را چه طور از دست  نماينده ي  كلاس  كشيدم. حتماً براي  اين  از اتاقك  نامه رساني  ته  راهروي  دانشگاه  به  بيرون  سرك  مي كشيد و با چشم هاي  مغولي اش  نگاهم  مي كرد كه  فهميده  بود نمي دانم  چرا جاي  فرستنده  نوشته  شده : «از خانقاه  خاموشان ».

 تا خوابگاه  يك  نفس  دويدم. در اتاق  را بستم  و پاكت  را پاره  كردم. كلمه هاي  كج  و معوج  روي  آن  انگار خود به  خود و بدون  قلم  پديد آمده  بود. برهنه  و غريب  مي گفت  همه  چيز اين طور است  تا دنبالش  نباشي  پيدايش  نمي كني  جز "آميتيس " كه  تا پيدايش  نكني  نمي تواني  دنبالش  بگردي  و او بود كه  گفت  شما براي  حلقه ي  روح  شكار خواهيد شد...

 پالتو و مقنعه ام  را توي  كمد به  جارختي  آويزان  كردم. كتاب هاي  پخش  و پلا را گوشه اي  چيدم. منگ  و گيج  دور خود چرخيدم. با سكه اي  رنگ  پنجره  را كه  دو لنگه اش  به  هم  جوش  خورده  بود، تراشيدم.خرده ها آرام  زمين  مي ريخت  و دايره اي  ميان  سفيدي اش  بزرگ  مي شد. به  بيرون  نگاه  كردم. چيزي  را كه  مي ديدم  باور نمي كردم. در كنار مترسك  كوره  راه  مردي  مي رقصيد.كف  دست ها را بالا و پايين  مي برد و سرش  را روي  گردن  كج  و راست  مي كرد. بعد چرخيد. شولاي  سياه  و پاره  پاره اش  مثل  بال هاي  پرنده  باز شد و تارهاي  بلند و خاكستري  مويش  توي  هوا پيچ  و تاب  خورد. ايستاد و با چند قدم  بلند رو به  خوابگاه  آمد. نفس  نفس  مي زد و درست  به  چشم هايم  خيره  شده  بود. خودم  را عقب  كشيدم. خواستم  با فرياد بقيه  را خبر كنم  اما وقتي  بار ديگر نگاه  كردم، آن جا نبود. حس  كردم  اولين  تار مويم  سفيد مي شود. آن قدر روي  تخت  نشستم  تا تاريكي  لابه لاي  حروف  روي  نامه  خزيد. كمي  بعد، به  اتاقم  مي آمدند و مي ديدم  برخلاف  روزهاي  قبل  نه  ناخن شان  را سوهان  مي كشند نه  موخوره ي  پايين  موي شان  را با قيچي  مي چينند و خانم  امجدي  نمي توانست  بگويد: «دوروبرتان  از غصه  خبري  نيست ؟»

 به  مخده هاي  نقش  طاووسي  اتاقش  كه  تكيه  مي داديم، چيزهايي  درباره ي  شهر و خانواده هاي مان  مي دانست  مثل  اين كه  خود برايش  تعريف  كرده  باشيم. با تعجب مان  مي خنديد: «آن طور كه  شما بلند بلند..» ريشه هاي  قالي  را به  هم  گره  مي زد و وقتي  چاي  را توي  استكان هاي  كمر باريك  ناصرالدين شاهي  سر مي كشيديم، سعي  مي كرد آرام  توضيح  بدهد شوهرش  از خنده  و سر و صداي  شبانه ي  ما بي خواب  شده  است : «بالاخره  استاد خودتان  است  اگر خسته  باشد دودش  تو چشم... بد مي گويم ؟»

 اخم  ميان  ابروهاي  آقاي  امجدي  را از پشت  برف  پاك  كن  ماشينش  به  ياد مي آورديم. به  سرعت  از كوره راه  مي گذشت  و از زير چرخ  آب  و گل  به  ما مي پاشيد.

 ــ بد مي گويم ؟

 شيريني هاي  لطيفه  و بادامي اش  را تا دانه ي  آخر مي خورديم، به  پرده هاي  سفيد قيطان دوزي، تنگ  برنجي  و تابلوهاي  كوبلن  كه  تلفيقي  از سليقه ي  شهري  و روستايي  بود، پنهاني  مي خنديديم  و تذكرش  را در جا فراموش  مي كرديم.

 بوي  چوب  دارچين  چاي، اتاق  را پر كرده  بود. روي  تخت، تكيه  داده  به  شوفاژ و صندوق  كتاب ها نشسته  بودند و چيزي  ساكت شان  كرده  بود. توي  ليوان  بلوري  ناهيد چاي  مي ريختم  كه  نامه  را ديدم، از رطوبت  هميشگي  انگشت هايش  خيس  شده  بود.

 كرك  سياه  بالاي  لبش  از نفس هايي  تند لرزيد: «مي دانستم  چيزهايي  هم  هست  كه  درباره اش  هيچي  نمي دانم  اما فكر نمي كردم...»

 شبيه  همان  دختر آرامي  نبود كه  قلاب  بافي  مي كرد و با دعايي  از كتاب  "مفاتيح " شانه  يا انگشتري  گم  شده  را پيدا مي كرد. آرامشش  را از دست  داده  و منتظر بود توضيح  نامه  را از زبان  ديگران  بشنود: «يعني  نبايد ترسيد وقتي  اسم  آميتيس  را مي شنوي  كه  تا حالا نشنيدي ؟»

 آسيه  گفت : «اين  از آن  چيزها نيست  كه  هر روز مي بينم... كسي  چه  مي داند؟ شايدم  ديگر نديدم.»

 زير تصوير قرباني  شدن  گاو به  دست  ميترا در محراب  غار نشسته  بود. نامه ي  ناهيد را خواند و كنار انداخت : «عين  همين  بود.»

 گفتم : «لابد فكر كردي  لازم  نيست  به  بقيه  چيزي  بگويي ؟»

 ليوان  سفالي  را در دست  چرخاند و بخار چاي  را حلقه  حلقه  به  هوا فرستاد: «من  اين  جورم... خودم  تنها، مشكلم  را حل  مي كنم.»

 ــ ولي  اين  فقط  مشكل  تو نيست.

 ــ مشكل  بقيه  ربطي  به  من  ندارد.

 انگشت  اشاره اش  را روي  شقيقه  فشار داد و خالكوبي  چانه اش  لرزيد. مثل  زمان هايي  كه  سردرد مي گرفت  اما نگاهش  برق  وقتي  را به  خود گرفت  كه  گياهان  خشك  كرده ي  دشت  را لاي  ورق هاي  كتابش  مي ديد و نفسي  از آسودگي  مي كشيد. اما فقط  يك  لحظه.

 گلاره  دانه هاي  مرواريد گردن  بند را يكي  يكي  از ميان  انگشت ها رد مي كرد: «ولي  من  نمي خواستم  وقت  باهاش  تلف  كنم... پاره  كردم  و ريختمش  دور.»

 نمي دانم  چه طور نگاهش  كردم  كه  گفت : «خب  چه  غلطي  مي كردم ؟ به  گمانم  يكي  از پسرها خواسته...» بلند شد و شانه  بالا انداخت : «اصلاً نمي خواهم  فكرش  را بكنم.» سر را عقب  برد و حلقه هاي  خرمايي  مويش  تا كمر پايين  آمد. ليوان  دسته دار را مماس  بر پيشاني  گذاشت. روي  پنجه ي  پا بلند شد. آرام  چرخيد، چين هاي  دامنش  باز شد و ران هاي  سفيدش  به  چشم  آمد.

 گفتم : «مشكل  اين جاست  نمي داني  مسئله  مي تواند آن قدر جدي  باشد كه  نشود بهش  فكر نكرد.»