هرگونه استفاده از مطالب مندرج در اين بخش فقط با ذکر ماخذ مجاز است!!

با من به جهنم بيا
ناتاشا اميري


 

ناشر: نشر افق
تاريخ چاپ: 1383
نوبت چاپ: اول
تيراژ: 2200 نسخه
با من به جهنم بيا

هرگونه استفاده از مطالب مندرج در اين بخش فقط با ذکر ماخذ مجاز است!!

با من به جهنم بيا
ناتاشا اميري


 

ناشر: نشر افق
تاريخ چاپ: 1383
نوبت چاپ: اول
تيراژ: 2200 نسخه
قيمت: 2200 تومان
شابک: 6-130-369-964
تعداد صفحه: 240 ص
قطع:
رقعي


                                             مي خواهم اين کتاب را بخرم


                                             بازگشت به سايت اصلي

     

 با من  به  جهنم  بيا

 ناتاشا اميري

 

 

 بخش  اول

 به  درازاي  هيچ  وقت

 

 

 اما نمي دانستيم  قرار است  چه  اتفاقي  بيفتد. پس  صبح ها شلوارها را اتو مي كرديم. با ماهوت  پاك كن  پُرز پالتوها را مي گرفتيم  و از پله هاي  خوابگاه  پايين  مي دويديم. پاي مان  در كوره راه  روي  سرگين  گاو و فضله ي  پرنده ها ليز مي خورد. قبل  از نزديك  شدن  به  ساختمان  آجري  دانشگاه، كفش مان  را با علف هاي  كناره  جاده  پاك  مي كرديم. وانمود مي كرديم  به  اين  چيزها هيچ  اهميتي  نمي دهيم  و اصلاً براي مان  مهم  نيست  سر و گردن  پسرها در كلاس، جلوي  ديدمان  را گرفته  است. لحظه ها با خميازه  كش  مي آمد و صداي  استاد ميان  گرد و خاك  تخته  پاك  كن  گم  مي شد. بعد كتاب ها را مي بستيم، رو به  ناهارخوري  مي رفتيم  كه  دور تا دورش  خوابگاه  پسرها قرار داشت  و به  شكستگي  شيشه ي  پنجره ها چسب  و روزنامه  چسبانده  بودند. با اين كه  نمي خواستيم  اما گاهي  راديو جيبي، دمبل  و پوستر اتاق ها را مي ديديم  و گاهي  پسري  را كه  حوله  به  كمر با بالا تنه ي  برهنه، زيرشلواري  خيسي  را از لبه ي  پنجره  آويزان  مي كرد.

 با دست  خنده ها را مي پوشانديم  و رو برمي گردانديم. ولي  گوش  تيز مي كرديم  تا از پشت  ديواره ي  سفيدي  كه  ناهارخوري  آن ها را از ما جدا مي كرد، صداي  چك  چك  قاشق  چنگال هاي شان  را بشنويم  و بدون  سيري، غذا در ظرف مان  سرد مي شد. شايد چون  از روز اول  ثبت نام  كه  سوار اتوبوس  از شهرهاي  دور، غريبه  و چمدان  به  دست  آن جا آمده  بوديم ؛ بي هيچ  دليلي  فهميده  بوديم  صندوق هايي  قفل دار هستند كه  كليدشان  را نداريم. همان  روز كه  "گلاره " يك  لنگه  از ابروهاي  پيوسته اش  را بالا داد: اين جا انگار اصلاً لباس  تنت  نيست !

 نفهميديم  منظورش  سرماي  نزديك  غروب  بود يا نگاه  خيره ي  پسرهايي  كه  به  مژه هاي  تاب دار و جرنگ  جرنگ  النگوهايش  كشيده  مي شد. از خوابگاه ها مي آمدند. دسته  دسته  دور محوطه  مي ايستادند. پچ پچ  مي كردند. تسبيح  و زنجير دور انگشت  مي چرخاندند و نمي توانستند به  ما شش  نفر نگاه  نكنند.

 "سعيده " با لهجه ي  مردم  شرق  كشور گفت : نه  سير بخور نه  كندر بسوز! لبه ي  مقنعه  را آن  قدر پايين  كشيد كه  جوش هاي  سرخ  پيشاني اش  زير آن  پنهان  شد: به  دلم  افتاده  بايد خيلي  مواظب  باشيم !

 حتماً چون  كارمند مخنث  در بخش  آموزش، با خشمي  كه  مي خواست  بروزش  ندهد اما روي  نازكي  صدايش  سنگيني  مي كرد، گفته  بود: اگر آمدن تان  براي  چيزي  غير از كتاب هاي  درسي  باشد، مطمئن  نباشيد درست  آمديد! تا براي مان  حريم  كشيده  باشد. شبيه  سنگ چين هاي  صد سال  پيش  كه  محل  راهزن ها را به  كاروان ها نشان  مي داد. عكس مان  را با منگنه  بالاي  برگه ي  ثبت نام  وصل  كرد و در جواب  سؤال مان : از نظر امنيت، فكر نمي كنيد اين جا خيلي  از شهر دور باشد؟ دو خط  عميق  روي  گونه هاي  بي مويش  افتاد. با بلندتر شدن  صداها منگنه  را چند بار روي  ميز كوبيد و به  جاي  نگاه  كردن  به  ما به  تصويرمان  خيره  شد كه  روي  شيشه اش  افتاده  بود تا مطمئن  شود ساكت  شده ايم. لحظاتي  مكث  كرد. بعد گفت : گذشته  از يك  سري  مشكلات، لازم  نيست  اصلاً نگران  باشيد! و طوري  لبخند زد كه  معلوم  بود اگر صداي  پاي مان  توي  راهروهاي  اين  دانشگاه  نپيچيده  بود، آن قدر اجباري  به  نظر نمي رسيد.

 گرماي  دفترش  مثل  ديواري  ميان  ما و سرماي  بيرون، نگراني ها را كم  مي كرد. اما تونل ها، كيلومترشمار جاده ها و تيرهاي  تلگراف  كه  تپه ها را به  هم  كوك  مي زد، آن قدر دورمان  كرده  بود كه  برگشتن  ديوانگي  محض  به  نظر برسد. هر چند وقتي  به  دستورش  چمدان ها را توي  ميني بوس  جا مي داديم  و سوار آن  از محوطه  و پسرهايي  فاصله  مي گرفتيم  كه  با حضور او، وانمود مي كردند اصلاً نمي بينندمان، فكر كرديم  شايد چيزي  براي  نگراني  وجود داشته  باشد.

 راننده  خنديد و دندان  نيش  طلايش  در آيينه  جلو برق  زد: به  قول  قديمي ها از بي عرضگي  سگ، شغال  تو كاهدان  بچه  مي گذارد.

 سعيده  گفت : اشتباه  نكنم  ده  تا دختر ديگري  كه  قبول  شده  بودند براي  همين  انصراف  دادند.

 گريه ي  "ناهيد" به  خاطر دوري  از خانواده اش  قطع  شد و بدن  چاقش  زير پالتو لرزيد: يعني  مي خواهي  بگويي  كه...

 صداي  نفس  كشيدن مان  هم  نيامد. شيارهاي  تيره  روشن  مزرعه ها شبيه  گورهايي  بي سنگ  رد مي شد و ساختمان  دو طبقه ي  خوابگاهِ روي  تپه  جلو مي آمد كه  وقتي  پياده  مي شديم، سياهي  از مربع  پنجره هايش  بيرون  مي زد.

 سعيده  گفت : يعني  شب  بايد اين جا بخوابيم ؟ به  مترسكي  خيره  شد كه  چند قدم  دورتر كنار نرده هاي  چوبي  ايستاده  بود و فرياد زد: ما نمي مانيم... نه  نگهباني، نه  سيم خاردار...

 باد توده  ابر سياهي  را روي  شيرواني  مي خواباند و دنباله ي  مقنعه هاي مان  را با خود مي كشيد. در آهني  را با صداي  لولاي  زنگ زده اش  باز كرديم. به  هم  نگاه  كرديم  و منتظر بوديم  ديگري  پيش قدم  شود. در نور چراغ، چند روستايي  كلاه  نمدي  را ديديم  كه  سطل  رنگ  و قلم  مو در دست  از پلكان  پايين  مي آمدند. با ديدن مان  انگار سر كار خلافي  غافلگير شده  باشند، برجا خشك  شدند.

 راننده  گفت : نترسيد! از كارگرهاي  دانشگاه اند.

 وقتي  چمدان  به  دست  از كنارشان  رد مي شديم، با دهان  باز خود را به  ديوار چسباندند تا حتي  گوشه ي  لباس هاي شان  كه  لكه هاي  رنگ  به  آن  پاشيده  بود، به  ما نخورد. از طبقه ي  بالا، كلمه هاي  زباني  ناآشنا را مي شنيديم  كه  ميان شان  رد و بدل  مي شد، چند بوق  و غرش  موتور ميني بوس  در كوره  راه.

 بوي  صمغ  كاج  مي آمد. شيشه ي  پنجره ها را رنگ  سفيد زده  بودند تا از پشتش  هيچ  چيز حتي  تاريكي  معلوم  نباشد. به  چند تا از درها قفل هاي  بزرگ  بود. نگاه مان  به  هر طرف  چرخيد: سقف  شكم  داده، دستگيره ي  لق، قطره هاي  زرد كه  از شير دستشويي  چكه  مي كرد... معلوم  بود ساكنان  قبلي، بيش  از حد مانده  بودند. شوفاژها خاموش  بود. توي  يكي  از اتاق ها، رنگ  پريده  و خسته  دور هم  نشستيم. صداي  هيچ  كدام مان  روي  ديوار منعكس  نشد تا براي مان  چند دست  پتوي  سربازي  جا به  جا سوخته  با خاكستر سيگار آوردند و قيمه  پلويي  ماسيده  توي  ظرف هاي  استيل  كه  بوي  كافور مي داد.

 گلاره  ظرف  را روي  زانو گذاشت  و در جواب  ناهيد كه  مي پرسيد: كافور ادويه ي  گوشت  است ؟ خنديد: ادويه اي  كه  هنوز لقمه  از گلويت  پايين  نرفته  شدي  كبريت  بي خطر!

 "آسيه " گفت : اگر زبانت  هميشه  اين قدر خوب  بچرخد، گفته  باشمت  بدجور مي افتي  تو دردسر!

 چهره ي  آفتاب  سوخته  و خالكوبي  سبز چانه، نشان  مي داد از ساحل نشينان  جنوب  است. پارچ  آب  و ليوان هاي  استيل  را بي حوصله  و عصبي، جلوي مان  مي چيد و مي گفت  هر كدام  چيزهايي  مي دانيم  و لازم  نيست  نشان  دهيم  مي دانيم : بي افاده، بي بچه بازي... هر كي  دنبال  كار خودش !

 چيزي  در لحن  صدايش  ساكت مان  مي كرد و سكوت  "ليلي " را بيش تر به  چشم  مي آورد كه  فقط  يك بار با لهجه ي  مردم  نواحي  مركزي  به  ناهيد گفته  بود: چيزي  زير در بگذاريد دوست  عزيز... سوز مي آيد... البته  ببخشيد زحمت  مي دهم تان ها!

 وقتي  ظرف هاي  شام  را پر از لپه  و گوشت  نپخته، در راهرو گذاشتيم، برق  رفت. چند لحظه  در تاريكي  چسبيده  به  چشم مان، بي حركت  مانديم. صداي  به  هم  خوردن  وسايل  توي  كيف  بلند شد. آسيه  كبريت  كشيد. از چمدانش  شمعي  پيدا كرد و آن  را روي  در قوطي  رنگ  گذاشت. مثل  شب پره ها دورش  حلقه  زديم  و به  زوزه ي  باد توي  ناودان  گوش  داديم. گمان  مي كرديم  سوار قايقي  هستيم  كه  سوراخش  را با پارچه  گرفته اند يا زمين  زير پاي مان  ترك  برمي دارد يا آتش  از ديوارها بالا مي رود، با همان  شمع  كم سو كه  پيچ  و تاب  شعله اش  سايه  روي  صورت مان  مي انداخت. مانتوها را در آورديم  و روي  چمدان ها گذاشتيم. به  خاطر خراب  بودن  قفل  هرچه  كرديم  نتوانستيم  در را از تو ببنديم. پتوهاي  سربازي  را روي  زمين  پهن  كرديم. كنار هم  دراز كشيديم  و تا چانه  زيرشان  فرو رفتيم. بوي  رخت هاي  كثيف  خيس  خورده  مي دادند. تكان  نمي خوردم  تا گرمايي  كه  دورم  را گرفته  بود، جايش  را به  سرماي  اتاق  ندهد. خستگي  راه  توي  زانو و كمرم  تير مي كشيد و دندان هايم  از سرما يا ترس  جايي  كه  رد كفشم  براي  بار اول  رويش  مانده  بود، به  هم  مي خورد. نمي توانستم  از فكر پسري  خلاص  شوم  كه  به  محض  پياده  شدن  از اتوبوس  مسافربري  ديده  بودم. دگمه هاي  فلزي  پالتوي  سياهش  را تا زير گلو بسته  بود و به  نظرم  رسيد مدتي  است  كنار تابلوي  سبز دانشگاه، لب  جاده  انتظار مي كشد. چون  با ديدنم  جلو آمد و گفت : پس  راست  بود؟

 انگار چيزي  درباره ام  مي دانست  كه  خودم  نمي دانستم. چمدان  را زمين  گذاشتم  و پرسيدم : چي ؟

 از دهان  نيمه  بازش  كلمه اي  بي صدا بيرون  آمد و در سرما بخار شد. هلال  مويش  را از جلوي  چشم  كنار زد. به  نظرم  رسيد تك  تك  اجزاي  صورتم  زير حالت  عجيب  نگاهش  متلاشي  مي شود و دوباره  به  هم  مي چسبد. روي  انگشتر، مچ بند و دستمال  توري  كه  به  بند كيفم  گره  زده  بودم  با لبخند مكث  كرد. در جوابش  كه  نامم  را مي پرسيد، آرام  گفتم : پارميس . حدس  زدم  با وجود او، دورنماي  روزهاي  آينده  بايد وسوسه انگيز باشد و نفهميدم  حرفش  را از كجا شروع  كرده  بود: منظورم  اين  است  كه  اصلاً يادم  نمي آيد اسم  اين جا را توي  برگه ي  انتخاب  رشته  زده  باشم  و... مسخره  است، نه ؟

 اما حتماً اتفاقي  افتاده  بود، يك  ماجراي  غريب، كه  از مسئله اي  مي گفت  كه  راه حلش  خود صورت  مسئله  بود: تا حالا فكر كرديد؟

 گفتم : شما چيزي  مي دانيد كه  من  نمي دانم ؟

 انتظار نكته ي  مهمي  را مي كشيدم  اما نمي دانم  چه قدر گذشت  تا گفت : بوي  عجيبي  مي دهيد! پره هاي  بيني اش  باز و بسته  مي شد: بويي  كه  تو خوابگاه  پسرها كيمياست.

 تكان  خوردم. انگار چهره ي  ديگري، با خط هايي  عميق  و حالتي  كه  نمي دانستم  براي  چيست  به  صورتش  چسبيده  و باز يكي  از چشم ها زير هلال  مو پنهان  بود. بي حرف  چمدان  را برداشتم. از كنارش  كه  رد مي شدم  به  شانه اش  خوردم. از بوي  ادكلن  مانده  توي  بيني ام  تازه  فهميدم  چه قدر نزديكم  شده  بود. اما حالا، چك چك  قطره هاي  آب  را از جايي  مي شنيدم  و خش خش  خزيدن  عقربه ي  ساعت  مچي  كنار گوشم  و باز همان  حس  غريبي  كه  از سال هاي  دور، قبل  از خواب  پلك هايم  را گرم  مي كرد تا صداي  نفس  يك  مرد، از دنده ي  زير قلبم  بلند شود. بعدها، تصور كردم  شايد همان  نفسي  است  كه  حواي  كتاب هاي  مقدس  از دنده ي  آدم  كشيده  بود. موي  مردان  نقش  برجسته ي  خرابه هاي  هزار سال  پيش  را، مجعد و تا شانه  رسيده، به  سرش  مي چسباندم. باراني  خاكستري  را از تن  مردي  روي  جلد مجله  بيرون  مي آوردم  تا به  او بپوشانم. اما هيچ  وقت  چهره اي  برايش  پيدا نكردم. هاشورهاي  تيره  روشن  چشم، بيني  و لب هايش  لحظه اي  نگذشته  محو مي شد و صورتي  سفيد جا مي گذاشت، ماسكي  از شير يا برف  تا لازم  نباشد فكر كنم  شبيه  هيچ  مرد ديگري  نيست. چون  صدايش  از گلويم  بيرون  مي آمد و بدنم  گرمايش  را روي  داغي  سينه اش  حس  مي كرد. نمي فهميدم  كجا تمام  مي شدم  و او شروع  مي شد. زمزمه  كردم : با من  كه  باشي  ترس  معني  ندارد. ميان  شكل هاي  درهم  و برهم  و كلمه هاي  جويده  جويده، مي ديدمش، دست  روي  تارهاي  بلند مويم  مي كشيد و بعد آرام  آرام  دور مي شد.

 با صداي  قدم هايي  از خواب  بيداري  بيرون  آمدم. ناگهان  يكي  جيغ  كشيد و وحشت زده  از جا پريدم. شعله ي  بي رمق  شمع  پت پت  مي كرد.

 ناهيد گفت : حتماً باد بود. خواب  زبانش  را سنگين  كرده  و لبخندي  از ياد رفته  روي  صورتش  مانده  بود كه  با ترس  نگاهش  نمي خواند.

 پتو را كنار زدم. شمع  خاموش  شد و همه  فرياد كشيدند. كورمال، دستم  به  لنگه  كفشي  گرفت  كه  پشت  در بود. سوز سردي  روي  صورتم  نشست. خش خشي  بلند شد، افتادن  چمدان، جرقه ي  لباسي  پشمي  و كشيده  شدن  كبريت. با حركت  زرد شعله، نيمي  از صورت  آسيه  و انگشت هاي  منقبض  سعيده  كه  از پشت  شانه ي  او را چنگ  زده  بود، جلو مي آمد، عقب  مي رفت  و كج  و راست  مي شد.

 صداي  خش دار گلاره  گفت : صداي  پا بود... تو راهرو...

 گفتم : منم  شنيدم... يكي  مي خواست...

 شعله، چوب  كبريت  را تا ته  سوزاند و خاموش  شد. چسبيده  به  هم  توي  تاريكي  به  تق تق  بارش  تگرگ  روي  شيرواني  گوش  داديم...

 چه  مي دانستيم  نامه اي  كه  قرار بود سه  ماه  بعد به  دست مان  برسد نشان  مي داد موج ها فقط  وقت  توفاني  شدن  دريا ديده  مي شود آن  هم  وقتي  شب هاي مان  به  صحبت هاي  تمام نشدني  از بوي  نفتالين  كت، گوشه هاي  تاب دار سبيل، بريدگي  تيغ  روي  چانه ي  پسرها مي گذشت  و پيش قدم  شدن  بعضي هاي شان  كه  اغلب  بدقيافه  بودند در صحبت  با ما به  بهانه ي  عوض  شدن  ساعت  كلاس  يا خريد جزوه. با چند قدم  فاصله  مي ايستادند. سعي  مي كردند نگاه مان  نكنند و سرخ  مي شدند.مي خواستيم  لبخند بزنيم  و صداي مان  را نازك تر كنيم  اما بوي  نيمكت  دبيرستان هاي  دخترانه  هنوز در تار و پود مانتوهاي مان  بود. خجالت  مي كشيديم  شايد چون  دو كارمندي  كه  عينك  دودي  مي زدند، هميشه  جلوي  در شيشه اي  ساختمان  دانشگاه  مي ايستادند و وانمود مي كردند با هم  حرف  مي زنند و دچار اين  توهم  هستند عينك  نمي گذارد كسي  بفهمد همه  چيز را زير نظر دارند. بعد هرج  و مرج  غريبي  ذهن مان  را به  هم  مي ريخت  كه  نمي دانستيم  به  خاطر چيست. نمي دانستيم  تعطيلات  پايان  هفته ها، با صداي  باد، چه قدر احساس  غربت  و دلتنگي  خواهيم  كرد. حتي  اگر كارگرهاي  دانشگاه، تخت هاي  چوبي  را دو به  دو در سه  اتاق  طبقه ي  بالا چيده  و يخچال، اجاق  و تلويزيوني  را در اتاق  ته  راهروي  طبقه ي  پايين  جا داده  بودند. استاد "امجدي " با سر طاس  و انگشت هاي  سياه، كاپوت  پيكان  سفيدش  را جلو خوابگاه  مي بست. زن  مو طلايي اش  روتختي  چهل  تكه اي  را روي  تختي  دو نفره، در اتاق  جلوي  در ورودي  پهن  مي كرد و تيله هاي  پسرش  روي  زمين  غلت  مي خورد و ما به  شيشه هاي  رنگ  شده ي  سفيد كه  منظره ي  بيرون  را به  اتاق ها مي بست، عادت  مي كرديم  و مي فهميديم  آن قدر با هم  فرق  داريم  كه  به  نظر هم  عجيب  خواهيم  رسيد. سر نوبت  جارو كشيدن  و ظرف  شستن  بگو مگو مي كرديم. به  بهانه ي  خريد گوشت  براي  ناهار جمعه، لب  جاده  مي ايستاديم  و به  صداي  ماغ  كشيدن  گاوها از اصطبل هاي  جنوبي  دانشگاه  گوش  مي داديم. سوار ميني بوس  روستاهاي  اطراف  به  شهر "شنگان " مي رفتيم  كه  پنج  كيلومتر با دانشگاه  فاصله  داشت  و روي  نقشه  بين  خط  سياه  جاده ها و شهرهاي  بزرگ  گم  شده  بود. در خيابان هاي  تنگي  مي گشتيم  كه  آنتن  خانه هايش  از تندبادهاي  موسمي  كج  شده  بود. پنجره ها با پرده هاي  كلفت  كور و كركره ي  اغلب  مغازه ها پايين  كشيده  شده  بود.

 مردها كلاه  پوستي  سر مي گذاشتند و با ديدن  ما ورد دفع  وسوسه  مي خواندند. زن ها پنهان  زير چادرهاي  گل دار، كلمه هايي  شنگاني  شبيه  دشنام  به  زبان  مي آوردند و بچه ها سنگ مان  مي زدند.

 اما با ديدن  تك  و توكي  از پسرهاي  دانشگاه، نان  سنگك  و كيسه  نايلون  سيب  به  دست، دلگيري  شهر از يادمان  مي رفت  و ماشين  عروس  روبان  زده اي  را نمي ديديم  كه  بنا به  رسمي  قديمي، پسركي  آرد به  صورت  ماليده، جلوي  آن  فانوس  دست  گرفته  بود و سكه  روي  سر مردم  مي پاشيد يا غزل خوان هايي  كه  تار مي زدند و آوازشان  بيش  از شادي  غم انگيز بود. متوجه  نمي شديم  از پشت  كرباس  سياهي  كه  دور تا دور ميدان  اصلي  شهر كشيده  شده  بود، صداي  تيشه  بر سنگ، خرت  خرت  خراشيدن  و "هو" گفتن هايي  دمادم  به  گوش  مي رسد. فراموش  مي كرديم  بعد از آن  شب  تگرگي  در آهني  خوابگاه  نيمه  بازمانده  بود و سايه ها و پت پت  شمع  آب  شده  تا صبح  به  قدري  ترسانده  بودمان  كه...

 نفهميدم  نامه  را چه طور از دست  نماينده ي  كلاس  كشيدم. حتماً براي  اين  از اتاقك  نامه رساني  ته  راهروي  دانشگاه  به  بيرون  سرك  مي كشيد و با چشم هاي  مغولي اش  نگاهم  مي كرد كه  فهميده  بود نمي دانم  چرا جاي  فرستنده  نوشته  شده : از خانقاه  خاموشان .

 تا خوابگاه  يك  نفس  دويدم. در اتاق  را بستم  و پاكت  را پاره  كردم. كلمه هاي  كج  و معوج  روي  آن  انگار خود به  خود و بدون  قلم  پديد آمده  بود. برهنه  و غريب  مي گفت  همه  چيز اين طور است  تا دنبالش  نباشي  پيدايش  نمي كني  جز "آميتيس " كه  تا پيدايش  نكني  نمي تواني  دنبالش  بگردي  و او بود كه  گفت  شما براي  حلقه ي  روح  شكار خواهيد شد...

 پالتو و مقنعه ام  را توي  كمد به  جارختي  آويزان  كردم. كتاب هاي  پخش  و پلا را گوشه اي  چيدم. منگ  و گيج  دور خود چرخيدم. با سكه اي  رنگ  پنجره  را كه  دو لنگه اش  به  هم  جوش  خورده  بود، تراشيدم.خرده ها آرام  زمين  مي ريخت  و دايره اي  ميان  سفيدي اش  بزرگ  مي شد. به  بيرون  نگاه  كردم. چيزي  را كه  مي ديدم  باور نمي كردم. در كنار مترسك  كوره  راه  مردي  مي رقصيد.كف  دست ها را بالا و پايين  مي برد و سرش  را روي  گردن  كج  و راست  مي كرد. بعد چرخيد. شولاي  سياه  و پاره  پاره اش  مثل  بال هاي  پرنده  باز شد و تارهاي  بلند و خاكستري  مويش  توي  هوا پيچ  و تاب  خورد. ايستاد و با چند قدم  بلند رو به  خوابگاه  آمد. نفس  نفس  مي زد و درست  به  چشم هايم  خيره  شده  بود. خودم  را عقب  كشيدم. خواستم  با فرياد بقيه  را خبر كنم  اما وقتي  بار ديگر نگاه  كردم، آن جا نبود. حس  كردم  اولين  تار مويم  سفيد مي شود. آن قدر روي  تخت  نشستم  تا تاريكي  لابه لاي  حروف  روي  نامه  خزيد. كمي  بعد، به  اتاقم  مي آمدند و مي ديدم  برخلاف  روزهاي  قبل  نه  ناخن شان  را سوهان  مي كشند نه  موخوره ي  پايين  موي شان  را با قيچي  مي چينند و خانم  امجدي  نمي توانست  بگويد: دوروبرتان  از غصه  خبري  نيست ؟

 به  مخده هاي  نقش  طاووسي  اتاقش  كه  تكيه  مي داديم، چيزهايي  درباره ي  شهر و خانواده هاي مان  مي دانست  مثل  اين كه  خود برايش  تعريف  كرده  باشيم. با تعجب مان  مي خنديد: آن طور كه  شما بلند بلند.. ريشه هاي  قالي  را به  هم  گره  مي زد و وقتي  چاي  را توي  استكان هاي  كمر باريك  ناصرالدين شاهي  سر مي كشيديم، سعي  مي كرد آرام  توضيح  بدهد شوهرش  از خنده  و سر و صداي  شبانه ي  ما بي خواب  شده  است : بالاخره  استاد خودتان  است  اگر خسته  باشد دودش  تو چشم... بد مي گويم ؟

 اخم  ميان  ابروهاي  آقاي  امجدي  را از پشت  برف  پاك  كن  ماشينش  به  ياد مي آورديم. به  سرعت  از كوره راه  مي گذشت  و از زير چرخ  آب  و گل  به  ما مي پاشيد.

 ــ بد مي گويم ؟

 شيريني هاي  لطيفه  و بادامي اش  را تا دانه ي  آخر مي خورديم، به  پرده هاي  سفيد قيطان دوزي، تنگ  برنجي  و تابلوهاي  كوبلن  كه  تلفيقي  از سليقه ي  شهري  و روستايي  بود، پنهاني  مي خنديديم  و تذكرش  را در جا فراموش  مي كرديم.

 بوي  چوب  دارچين  چاي، اتاق  را پر كرده  بود. روي  تخت، تكيه  داده  به  شوفاژ و صندوق  كتاب ها نشسته  بودند و چيزي  ساكت شان  كرده  بود. توي  ليوان  بلوري  ناهيد چاي  مي ريختم  كه  نامه  را ديدم، از رطوبت  هميشگي  انگشت هايش  خيس  شده  بود.

 كرك  سياه  بالاي  لبش  از نفس هايي  تند لرزيد: مي دانستم  چيزهايي  هم  هست  كه  درباره اش  هيچي  نمي دانم  اما فكر نمي كردم...

 شبيه  همان  دختر آرامي  نبود كه  قلاب  بافي  مي كرد و با دعايي  از كتاب  "مفاتيح " شانه  يا انگشتري  گم  شده  را پيدا مي كرد. آرامشش  را از دست  داده  و منتظر بود توضيح  نامه  را از زبان  ديگران  بشنود: يعني  نبايد ترسيد وقتي  اسم  آميتيس  را مي شنوي  كه  تا حالا نشنيدي ؟

 آسيه  گفت : اين  از آن  چيزها نيست  كه  هر روز مي بينم... كسي  چه  مي داند؟ شايدم  ديگر نديدم.

 زير تصوير قرباني  شدن  گاو به  دست  ميترا در محراب  غار نشسته  بود. نامه ي  ناهيد را خواند و كنار انداخت : عين  همين  بود.

 گفتم : لابد فكر كردي  لازم  نيست  به  بقيه  چيزي  بگويي ؟

 ليوان  سفالي  را در دست  چرخاند و بخار چاي  را حلقه  حلقه  به  هوا فرستاد: من  اين  جورم... خودم  تنها، مشكلم  را حل  مي كنم.

 ــ ولي  اين  فقط  مشكل  تو نيست.

 ــ مشكل  بقيه  ربطي  به  من  ندارد.

 انگشت  اشاره اش  را روي  شقيقه  فشار داد و خالكوبي  چانه اش  لرزيد. مثل  زمان هايي  كه  سردرد مي گرفت  اما نگاهش  برق  وقتي  را به  خود گرفت  كه  گياهان  خشك  كرده ي  دشت  را لاي  ورق هاي  كتابش  مي ديد و نفسي  از آسودگي  مي كشيد. اما فقط  يك  لحظه.

 گلاره  دانه هاي  مرواريد گردن  بند را يكي  يكي  از ميان  انگشت ها رد مي كرد: ولي  من  نمي خواستم  وقت  باهاش  تلف  كنم... پاره  كردم  و ريختمش  دور.

 نمي دانم  چه طور نگاهش  كردم  كه  گفت : خب  چه  غلطي  مي كردم ؟ به  گمانم  يكي  از پسرها خواسته... بلند شد و شانه  بالا انداخت : اصلاً نمي خواهم  فكرش  را بكنم. سر را عقب  برد و حلقه هاي  خرمايي  مويش  تا كمر پايين  آمد. ليوان  دسته دار را مماس  بر پيشاني  گذاشت. روي  پنجه ي  پا بلند شد. آرام  چرخيد، چين هاي  دامنش  باز شد و ران هاي  سفيدش  به  چشم  آمد.

 گفتم : مشكل  اين جاست  نمي داني  مسئله  مي تواند آن قدر جدي  باشد كه  نشود بهش  فكر نكرد.

 ليلي  حبه اي  قند در دهان  گذاشت : شايد هم  مشكل، جدي  گرفتن  شوخي هاي  احمقانه  باشد.

 با بافه ي  مويش  جلوي  چشم هاي  درشت  و بي حالتش  را گرفت  تا از روي  آن ها نشود حدس  زد نامه  داشته  است. نه  مثل  وقت هايي  كه  به  كارت هاي  فال ؛ ده  پيك، شاه  خشت  و دو دل  طوري  نگاه  مي كرد انگار به  رازي  پي  برده  باشد كه  از هيچ  راه  ديگري  نمي شد فهميدش.

 صداي  سعيده  لرزيد: مي دانستم... به  قلبم  برات  شده  بود همين  روزها يك  اتفاقي...

 ليوان  چايش  روي  جدولي  كه  بيش تر خانه هاي  افقي  و عمودي اش  خالي  بود، برگشت. دچار همان  دلشوره ي  هميشگي  بود، اما طول  كشيد تا از ميان  كلمه هاي  بريده  بريده اش  بفهميم  يكي  از پسرهاي  دانشگاه  به  نام  "سروش نيا" به  خوابگاه  تلفن  كرده  و خواسته  بود او را ببيند تا درباره ي  مسئله ي  مهمي  كه  به  امنيت  ما مربوط  مي شد، صحبت  كند: مثل  بيد مي لرزيدم. فكر كردم  به  حرف مان  گوش  مي دهند. فكر كردم  شايد نقشه اي... يادم  نيست  داشت  چي  مي گفت  كه  گوشي  را گذاشتم.

 ــ چرا تا حالا هيچي  نگفتي ؟

 ــ نمي دانم... به  خدا نمي دانم.

 توي  صورت هاي  رنگ  پريده ي  هم  دنبال  توضيح  مسئله اي  مي گشتيم  كه  تازه  داشتيم  مي فهميديم  شايد پيچيده تر از آن  بود كه  گمان  مي كرديم. نامه  با همان  ترس  مرموز همه ي  نامه هاي  بي امضا آن جا بود: همه  چيز اين طور است، تا دنبالش  نباشي  پيدايش  نمي كني... متوجه  شديم  وزش  باد قطع  شده  است  و سكوت  بيرون  خوابگاه  را حتي  عوعوي  سگ ها هم  نمي شكند. لب هاي مان  خشك  شده  بود و از اضطراب، صداي مان  درهم  و برهم  بلند شد: شايد بايد صبر مي كرديم  تا مي ديديم  بعد چي  پيش  مي آيد يا به  خانواده مان  خبر مي داديم  يا احتمال  مي داديم  كار پسرها يا مسئولين  دانشگاه  باشد تا ببينند چه  واكنشي  نشان  مي دهيم  يا نگاه هاي  زيرچشمي  كارمندها، كاركنان  ناهارخوري  و پچ پچ  مردم  شهر حتماً علتي  داشته  كه... جز آميتيس  كه  تا پيدايش  نكني  نمي تواني  دنبالش  بگردي. حرف  همديگر را قيچي  مي كرديم. دست  تكان  مي داديم. بلند بلند چاره جويي  مي كرديم  و پيشنهاد مي داديم  و او بود كه  گفت  شما براي  حلقه ي  روح  شكار خواهيد شد. برافروخته  و عصبي  فرياد مي كشيديم  مثل  مردم  صد سال  قبل  بوديم  كه  چوب  روي  آب  مي انداختند تا راه  حل  كسي  را انجام  دهند كه  چوبش  روي  آب  شناور مي ماند. اما چوب هاي مان  يكي  يكي  در آن  فرو مي رفت. يك دفعه  ساكت  شديم  و گوش  داديم.

 استاد امجدي  از طبقه ي  پايين  مشت  به  در مي كوبيد.

 روز بعد، پاي مان  توي  چاله هايي  كه  يخ شان  شكسته  بود، شلپ شلپ  صدا مي كرد. باد صداي  "هو" كشيدني  را با خود مي آورد كه  پرنده هاي  بال  لاجوردي  را از روي  شاخه ي  لخت  درخت ها فراري  مي داد. از محوطه ي  خلوت  دانشگاه  گذشتيم  و از پله ها به  طبقه ي  دوم  ساختمان  رفتيم. در اتاق  را بدون  در زدن  باز كرديم.

 كارمند مخنث  پرونده اي  را بست  و بي آن كه  سر بلند كند، گفت : فرمايش ؟

 نامه ها را روي  ميز كوبيدم : شايد شما بدانيد اين جا چه  خبر است !

 خود را عقب  كشيد. سر بلند كرد و مبهوت، به  تك  تك  ما نگاه  كرد كه  تو مي آمديم. نامه ها را برداشت. پشت  و روي شان  را خواند. ظاهر خشك  و جدي  هميشگي  را به  خود گرفت. زير برگه اي  را امضا كرد: وقت  مهندس  "ميركياني " خيلي  محدود است. محض  اطلاع  عرض  كنم  از قبل  بايد وقت  بگيريد!

 ــ ما تا امروز تكليف مان  روشن  نشود جايي  نمي رويم.

 به  تصويرم  روي  شيشه ي  ميز خيره  شد: اگر وظيفه  نداشتم، يك  كلمه  هم  با شما حرف  نمي زدم.

 ــ اگر هم  نمي گفتيد مي فهميدم... خيلي  سخت  نبود.

 صورت  بي مويش  گر گرفت. دست  برد تا دگمه ي  يقه اش  را باز كند كه  رد سرخي  روي  گردنش  انداخته  بود. اما منصرف  شد. چند پرونده  را وارسي  كرد. به  تلفني  جواب  داد. گيره دان  را بي علت  تكان  داد و چون  ما را هنوز ايستاده  و منتظر ديد، نفس  عميقي  كشيد. مثل  مأموري  كه  مجبور به  انجام  دادن  مأموريتي  است  كه  مي داند جز وخيم  كردن  اوضاع  نتيجه ي  ديگري  نخواهد داشت، تقه اي  به  در اتاق  رئيس  دانشگاه  زد و كنار ايستاد.

 مهندس  ميركياني  در اتاق  نيم  تاريك، زير قاب  چوبي  با نوشته هاي  تودرتويي  از خط  نستعليق  نشسته  بود و حتي  سر بلند نكرد. سرفه، زمزمه  و دست  به  سينه  ايستادن  كارمند مخنث، قدرتي  به  او مي داد كه  شهامت  در خود جمع  كرده مان  را در هواي  دم  كرده، مثل  بخار از پالتوهاي  خيس مان  بيرون  مي ريخت. روي  صندلي ها نشستيم. مقنعه ها را جلو كشيديم  و به  جاي  كفش مان  روي  موازييك  كف  اتاق  خيره  شديم.

 بعد از زماني  به  نظر تمام  نشدني، مهندس  از بالاي  عينك  كه  به  نُك  بيني اش  افتاده  بود، عنبيه هاي  سبز چشم ها را روي  صورت  تك  تك  ما گرداند: پس  كه  اين طور!

 به  نظرم  رسيد همه  چيز مثل  خوابي  آشفته  و بي تعبير است  كه  فقط  بايد صبح ها براي  آب  روان  تعريفش  كرد. گفتم : ما توضيحي  نداريم  غير از اين كه...

 خط هاي  پيشاني اش  نشان  مي داد توجهش  جلب  شده  است  اما معلوم  نبود به  ماجرا يا برگه اي  كه  از رويش  مي خواند.

 ــ گوش  مي كنيد؟

 ورق  را كنار گذاشت  تا نشان  دهد حرف هايم  مانع  خواندن  آن  است  و انگار آن  چه  را مي بايست  بداند، فهميده، رو كرد به  ناهيد: خب، شما نمي خواهيد داستان  را ادامه  بدهيد؟

 ناهيد چند لحظه  مكث  كرد: ما فقط  مي خواهيم  مطمئن  باشيم  مسئله اي  امنيت  ما را تهديد نمي كند تا خداي  نكرده  يك  وقت...

 ــ كي  تلفن  كرده  بود؟

 ــ ما نمي شناسيمش.

 ــ پس  نمي شناسيد؟

 كمرش  را صاف  كرد و با جمله ي : ما تحقيق  مي كنيم  و نتيجه  را بعد به  شما اطلاع  مي دهيم. گفت وگو را درست  جايي  كه  فكر مي كرديم  شروع  خواهد شد، تمام  كرد. بي مقدمه، درباره ي  محيط  دانشگاه  گفت ؛ در اقليت  بودن  ما، آزادي  بيش  از حدمان  در خوابگاه، فضاي  متعصب  و مردانه : كه  به  حركات  گستاخانه  عادت  ندارند. صداي  زيورآلات  و كفش هاي  پاشنه  بلند: و چيزهاي  ناشايست  ديگري  كه  عنوان  كردنش...

 با بالا آوردن  كف  دست  و لحني  كه  نمي گذاشت  حرفش  قطع  شود، اعتراضي  را روي  لب هايم  از صدا انداخت : به  هيچ  وجه  جايز نيست ! روي  كلمه ها مكث  كرد: ما... حركات... شما... را... زير... نظر داريم... همه  چيز را. ته  ريش  گونه اش  را خاراند: مطمئنم  از اين  به  بعد با معيارهاي  دقيق تري  رفتارتان  را محك  مي زنيد تا عده اي  از شما قرباني  كارهاي  بقيه  نشوند. حتي  بعد از ساكت  شدن، انعكاس  صدايش  روي  ديوارها تكرار مي شد.

 گفتم : ولي  ما براي  موضوع  ديگري...

 ــ حتم  دارم  فهميديد همه ي  مشكلات  بازتاب  كارهاي  خود ماست.

 ــ شما حتي  نامه ها را نخوانديد. يعني  هم چين  اتفاقي  اين جا، اين قدر عادي  است ؟

 ــ لطفاً آرام تر صحبت  كنيد چون  من  صداي  شما را مي شنوم.

 تلفن  زنگ  زد. در تمام  مدتي  كه  گوشي  به  دست  حرف  مي زد، از بالاي  عينكش  نگاهم  كرد. بعد از لحظاتي  سكوت  گفت : مطلبي  را كه  درباره ي  معيار دقيق  گفتم  فراموش  نكنيد! و با انگشت  در را نشان  داد كه  كارمند مخنث  براي مان  باز كرده  بود.

 راهرو بوي  كهنه ي  چرك  خيس  خورده  مي داد و كم كم  از انعكاس  قدم ها، تق تق  ماشين  تحرير و سرفه  پر مي شد. مثل  خوابگردها راه  مي رفتيم  و با ديدن  اسم هاي مان  روي  كاغذي  چسبيده  به  پنجره ي  اتاقك  نامه رساني، مطمئن  بوديم  نامه هايي  كه  نماينده ي  كلاس  رو به  ما دراز كرده  از خانقاه  خاموشان  آمده  است.

 گلاره  نامه اش  را پاره  كرد و ريزه هايش  را زمين  ريخت. ناخن  بلند انگشتش  را كه  هر شب  با آب  ليمو برق  مي انداخت، از ته  جويده  بود. خواست  النگوهاي  نقره  را از دست  در بياورد اما نتوانست  و لكه ي  سرخي  روي  گونه اش  جا باز كرد.

 آسيه  به  او و بعد من  نگاه  كرد. لب هايش  كبودشده  بود: من  تقاص  ولنگاري  شما دو نفر را پس  نمي دهم. و همراه  ناهيد كه  رنگش  مثل  گچ  سفيد شده  بود و سعيده  كه  از جوش  چانه اش  خون  مي ريخت، از درشيشه اي  ساختمان  بيرون  رفت.

 پشت  دست  روي  لبم  كشيدم  و به  رنگ  آجري  جا مانده  بر آن  نگاه  كردم. قبل  از جلو آمدن  ليلي  پاكت  نامه اش  را پاره  كردم  و كلمه هاي  كج  و معوج  را خواندم  كه  از دام  گذاشتن  شكارچي ها براي  گله ي  مرغان  مي گفت.

 ليلي  نامه  را از دستم  چنگ  زد: تو لياقت  حرف هايي  را كه  شنيدي  داري  دوست  عزيز!

 ــ شايدم  براي  شنيدن  تو بود.

 و منتظر جوابش  نشدم. نامه هاي  بعدي  از هفت  كوه  مي گفت  كه  از بلندي  چشم  به  قله ها نمي رسيد. به  رنج  دام  تن  دادن  مرغان  يا با حيله  خود را نجات  دادن  تا ديگر به  صداي  خوش  هيچ  شكارچي  اعتنا نكنند و به  حضرت  ملك  رسيدن  و آويختن  به  زيبايي اش  تا نور شدن...

 زير نگاه  خيره ي  نماينده، همهمه ي  شروع  كلاس ها را مي شنيدم. مطمئن  بودم  در آيينه  تار موي  سفيد ديگري  پيدا خواهم  كرد. چون  كلمه ها نه  روي  كاغذ كه  انگار بر لوحه هاي  گلي  فرسوده  از باد و باران  حك  شده  بود. از مناسكي  از ياد رفته  مي گفت  و رازي  با خود داشت...

 چيزي  كه  آن  روز سرد اواسط  دي  ماه، در گاوداري  كه  يك  كيلومتر دورتر از محوطه ي  دانشگاه  در ميان  دشت  قرار داشت، سروش نيا مي دانست  و براي  همين  جدا از بقيه، كنار سيلوي  ذرت  ايستاده  بود. گاهي  در كلاس ها، ميان  صحبت  از جيره نويسي  براي  چهارپايان، اجازه  مي گرفت  و حرف هايي  مي زد كه  بيش تر كنايه  بود و شعر. با خنده، متلك  بقيه  و تذكر استاد، ساكت  مي شد. روي  كاغذ چيزهايي  مي نوشت  و بالا مي گرفت. قبل  از اين كه  بتوانيم  بخوانيمش  مچاله  مي كرد و توي  جيب  اوركت  رنگ  و رو رفته اش  فرو مي برد.

 اصطبل  گاوهاي  اخته  و شيرده  با نرده هاي  سفيد و بهاربند، پشت  شانه ي پسرهايي  پنهان  مي شد كه  برخلاف  محوطه، در فكر سنگ چين  كارمند مخنث  نبودند. سر برمي گرداندند و مي خنديدند. همديگر را مهندس  يونجه  صدا مي زدند. كارگرهاي  روستايي  فورقون هاي  كاه  را نگاه  مي داشتند، بيل  توي  كود فرو مي بردند و بهت زده  نگاه  مي كردند.

 سعيده  لبه ي  مقنعه اش  را تا چشم ها پايين  كشيد و با صدايي  خفه  گفت : نخند! شايد جاسوسي...

 مطمئن  بودم  آرزو مي كرد همراه  چهار نفر ديگرمان  در آزمايشگاه  با بخار اسيد، ارلن  و وزن  كردن  عناصر شيميايي  سرو كار داشته  باشد تا ميان  گاوهاي  سفيد و سياه  شاخ  بريده. نگاهش  هر چند دقيقه  يك  بار رو به  سروش نيا مي چرخيد كه  سيگار ميان  دو انگشتش  بي پك  زدن  خاكستر مي شد و دودش  به  شيشه هاي  عينكش  مي چسبيد تا از چشم هايش  نشود خواند چيزي  مي داند يا نمي  داند. لابد مثل  روزهاي  قبل  با خود تكرار مي كرد: شايد بايد با او حرف  مي زدم. و پوست  صورتش  از زير جوش هاي  سرخ  لحظه اي  باز مي شد، شبيه  آسماني  كه  باد ابرهايش  را با خود برده  باشد.

 و نامه ها زغال هايي  نيم  گداخته  زير خاكستر روزهايي  مي شد كه  همه  شبيه  هم  بودند. صبح ها، در آيينه ي  روي  ديوار، دختري  را مي ديدم  كه  بي اعتنا به  گوشزد بقيه، سرمه  زير چشم  مي كشيد و ابروها را با سايه ي  سياه  پهن تر مي كرد. به  نظرش  مي رسيد وقت  خنديدن  چالي  گونه اش  را گود مي كند و به  جاي  فكر كردن  به  پسر مو هلالي  كه  ديگر در دانشگاه  نديده  بودش، قصه ي  مرغ ها را بلند بلند مي خواند. كلاسور در دست، وقت  پايين  دويدن  از پله هاي  خوابگاه، پوتين هايش  را زمين  مي كوبيد تا ابروهاي  نازك  خانم  امجدي  را ببيند كه  خطي  ميان شان  افتاده  بود. مي گفت  چرا طوري  با او رفتار مي كنيم  انگار مقصر است ؟ موهاي  طلايي اش  را بيگودي  پيچيده  بود و ته  مانده ي  سايه اي  آبي  روي  پلك هاي  متورمش  ماسيده  بود. اگر از طرف  دانشگاه  بازخواست  شده  بوديم  سر به  هوا و بي مبالات  هستيم، تقصير او چه  بود كه  جواب  سلامش  را نمي داديم. به  عمد توي  راهرو سر و صدا و پسرش  را دعوا مي كرديم  كه  از روي  كنجكاوي  فقط  يك  بار از پله ها بالا آمده  بود يا يكي  از ما: نگوييد نمي دانيد كي ! وقت  پايين  آوردن  كيسه ي  زباله  به  استاد امجدي  كه  بي هوا در را باز كرده، گفته  بود: چشمت  را درويش  كن  بابا بزرگ ! آن  هم  با آن  لحن  زننده : من  تا حالا شكايت  كردم  چرا بي چادر تو راهرو مي آييد، صداي  تلويزيون  را بلند مي كنيد يا از پسرها حرف  مي زنيد؟ اگر مي خواستم  جاسوسي  بكنم... خودتان  بايد بدانيد!

 نمي دانستيم. تنها مي دانستيم  دور هم  جمع  شدن هاي  شبانه  و صحبت هايي  كه  بعد از تذكرهاي  مهندس  ميركياني  به  زحمت  مي خنداندمان  ديگر كافي  نبود. فكرمان  از كلمه هاي  كج  و معوج  نامه ها طوري  مي گذشت  انگار داشتيم  روي  نخ  نازكي  در ارتفاع  بيست  متري  راه  مي رفتيم، با احتياط  اما احمقانه. آسيه  سيگاري  شده  بود. ناهيد تسبيح  مي انداخت. گلاره  مرتب  در فكر بود و فال  ورق  ليلي  مي گفت : اوضاع  از اين كه  هست  بهتر نمي شود.

 "خسروزاد" به  نرده ي  آخور تكيه  داد. انگشت  شستش  را توي  جيب  شلوار جين  فرو برد و آخرين  فعل  جمله هاي  استاد امجدي  را تكرار كرد. در ميان  خنده هاي  فرو خورده، هيس  گفتن هاي  آمرانه، به  من  و سعيده  نگاه  كرد كه  چند قدم  دورتر از جمع  ايستاده  بوديم. انگشت  لاي  موهاي  سرخش  فرو برد و خنديد: چه  سنگين ! بگذاري شان  روي  باسكول  مي شكند!

 استاد امجدي  گفت : يك  روز كه  فهميدي  لاي  پهن  همين  گاوها اسكناس  چال  كردند حسرت  امروز را مي خوري  كه  سرت  با دمت  بازي  مي كرد. در ميان  خنده ي  دسته  جمعي، سياهه  اسامي  دانشجوها را از نماينده  گرفت : ولي  توصيه  مي كنم  ثابت  نكني  حق  با من  بود! نگاهش  به  ما افتاد. مثل  هر بار كه  ما را با آقاي... صدا مي كرد، از حضورمان  غافلگير شد. اما حتماً با تداعي  مسائل  خوابگاه  لب ها را از نفرت  كج  كرد و رو به  ماشينش  رفت.

 نماينده  گفت : چند دقيقه  بمانيد آقاي  "سروش نيا" مي خواهند مطلبي  را به  شما بگويند.

 همه  به  او نگاه  كردند كه  سيگار را زير پا له  كرده  بود و رو به  جمع  مي آمد. يكي  دو نفر خنديدند: بلا نسبت  آقا! و نماينده  را به  عقب  هل  دادند كه  جلوي شان  را گرفته  بود. در جاده، پشت  سر ماشين  استاد، رو به  ساختمان  آجري  دانشگاه  و خوابگاه ها راه  افتادند كه  از آن  فاصله  مثل  قوطي  كبريت  به  نظر مي آمدند.

 "دادمهر" رو كرد به  بقيه : حالا ببينيد ديوانه  چه طور سنگي  تو چاه  مي اندازد كه  صد تا عاقل  نمي توانند درش  بياورند.

 گودي  زير چشم هايش  محو شده  بود و ديگر باند سفيد دور مچ  دستش  نمي پيچيد. اما زخم  ناسوري  روي  رگ  برجسته اش  جا مانده  بود. وقت  حضور و غياب، جاي  كساني  كه  نيامده  بودند دست  بالا مي برد. در محوطه  با قامت  چهار شانه، خط  ريشي  تا آرواره  پايين  آمده  و شلوارهايي  اتو كشيده  همراه  خسروزاد قدم  مي زد. انگار از دو عكس  مختلف  كه  هيچ  ربطي  به  هم  نداشتند كنده  و روي  زمينه اي  يكسان  كنار هم  چسبانده  بودندشان.

 سروش نيا بدون  توجه  به  كنايه ي  او، از كتابي  كمك  درسي  مي گفت  كه  خودش  نوشته  بود و بي چشم داشت  مالي  حاضر بود در اختيارمان  بگذارد: تأكيد مي كنم  دوستان، اين  مسئله  هيچ  ارتباطي  به  مسئولين  دانشگاه  ندارد بنابراين  مرا از مشكلاتي  كه  ممكن  است... منظورم  بيش تر مشكلات  شماست، خودتان  كه  ديديد ذره اي  مسئوليت پذير نيستند. چند لحظه  مكث  كرد: احتياط  كنيد! به  هر حال  شرط  عقل  است. من  بيش تر براي  خودتان...

 خسروزاد سر تكان  داد: سگ  كه  براي  خودش  پشم  نكند براي  بقيه  كشك  هم  نمي كند!

 خنده ي  پسرها بلند شد كه  دست  در جيب  از سرما پا زمين  مي كوبيدند. گاوها با گرومپ  گرومپ  سم ها رو به  آخور دويدند و يكي  دو تا به  نرده ها جفتك  زدند.

 خط  هاي  صورت  سروش نيا تكان  نخورد. عبارت هايي  از موقعيت  دانشگاه  را طوري  به  زبان  مي آورد انگار معناي  ديگري  پشت شان  باشد كه  به  خاطر عادت  به  كلمه ها فكر مي كرديم  مي فهميم  اما نمي فهميديم  و به  هم  نگاه  مي كرديم.

 خسروزاد سبيل  سرخش  را تاباند: براي  درد سبيل  من  چي  تجويز مي فرماييد آق  دكتر؟

 دادمهر گفت : لابد همان  معجوني  كه  خودشان  مصرف  مي كنند، سرخاب  و واجبي.

 هياهوي  خنده هاي  گوش  خراش  بلند شد.

 سروش نيا خويشتن داري اش  را از دست  داد و فرياد كشيد: اگر قبولم  نداريد خودم  را بيندازيد دور اما گوش  كنيد چي  مي گويم...

 وانتي  كه  به  محوطه  مي رفت  چند بار بوق  زد. پسرها نماينده  را كه  مي گفت : چه  خبر شد بابا؟ مي خواهيد كار به  كميته  انضباطي  بكشد؟ هل  دادند و پشت  آن  سوار شدند. كارگرهاي  گاوداري  چكمه هاي  سياه شان  را آب  كشيدند و دنبال  آن  رفتند.

 تاريكي  غروب، آرام  جلو مي آمد. به  انتظار ميني بوس  شام  خوابگاه، در ايستگاه  جلوي  دفتر گاوداري  جلو و عقب  مي رفتم. سروش نيا مشتش  را رو به  وانت  دور شده  تكان  مي داد و چيزهايي  نامفهوم  مي گفت. بي هيچ  حرفي  دست  سعيده  را گرفتم  و در نرده اي  بهاربند را باز كردم. از ميان  گاوهايي  كه  نشخوار مي كردند رد شديم. پلاك  طلايي  شماره ي  گوش شان  در چراغ  زرد، برق  مي زد. پوتينم  توي  پهن  و يونجه ي  نيم  جويده  فرو رفت. از زير قنديل  يخ  شيرواني  طويله  رد شديم  و به  بسته هاي  كاه  تكيه  داديم. چند لحظه ي  بعد قدم هايش  نزديك  شد. گفتم : شما مي خواستيد حرفي  به  ما بزنيد؟

 صداي  زنگ دارش  انگار تاريكي  طويله  را پاره  كرد: شايد!

 چون  سكوت  كرد گفتم : مي دانيد، سؤال هاي  زيادي  هست  كه  ما...

 ــ خوب  نيست  آن قدر وقت  داشته  باشيد براي  مطالب  بي جواب  سؤال  بتراشيد.

 صداي  كشيده  شدن  گوگرد كبريت  روي  سمباده  آمد. لحظه اي  شعله، ريش  و سبيلش  را روشن  كرد و بوي  توتون  پيچيد.

 سعيده  مي لرزيد: اگر... حرفي... همين  حالا كه  هيشكي  نيست  به...

 ــ مسئله  به  آن  سادگي  كه  فكر مي كنيد نيست.

 ــ چرا فكر مي كنيد اين طور فكر مي كنيم ؟

 ــ براي  اين كه  شما خيلي  چيزها درباره ي  اين  دانشگاه  نمي دانيد. مثلاً آمار دوازده  خودكشي  از بين  دويست  دانشجوي  پسر... و يكي  دو مورد مشكوك  به... براي  همين  آن  گليم  خويش  به  در مي برد ز موج... گرفتيد؟ وين جهد مي كند... اگر نگرفتيد فراموش  كنيد!

 آتش  ته  سيگارش  منحني  توي  سياهي  كشيد: بايد برهنه  باشي  تا گرماي  آفتاب  را واقعاً حس  كني. گوش تان  با من  هست ؟ تا نور توي  چشم تان  نباشد نور را نمي بينيد و راه  را اشتباه  مي رويد... مثلاً، جريان  مال  يكي  دو سال  پيش  است، يك  روز صبح  ديديم  باراني  از پرنده هاي  بال  لاجوردي  باريده... تمام شان  مرده  از تير چراغ  برق، شاخه ي  درخت  و آنتن  تلويزيون  آويزان  بودند... اما عجيب تر اين  است  كه  يكي  پيدا شود و ادعا كند دليلش  را مي داند. ادعاي  خيلي  چيزهاي  ديگر را هم  بكند... ببينيد! من  ادعايي  ندارم  اما با تهديد هم  نمي توانند نگذارم  حرفم... من  زياد حرف  مي زنم، نه ؟ اما به  معني  پشتش  دقت  كنيد. بگذاريد ريشخند كنند باكي  نيست... دريا از دهان  سگ  نجس  نمي شود.

 گفتم : شما دريا هستيد يا دهان  سگ ؟

 يك دفعه  ساكت  شد. آتش  سيگارش  زمين  افتاد و با خش خش  كاه ها خاموش  شد. سياه تر از شب  به  نظر مي آمد: مي دانيد چه  خطري... مي دانيد اگر اين جا و اين  وقت  ما را با هم... تفي  زمين  انداخت : شما دخترهاي  بي تجربه اي  به  نظر مي آييد و نمي فهميد ديدن  شما براي  بعضي  از پسرها... صدايش  لرزيد: چه قدر دردناك  است ! و انگار درد بكشد، كلمه هاي  بعدي اش  با ناله اي  خفه  و دور در صداي  لولاي  نرده ها گم  شد.

 گوش  تيز كردم. قدم هايي  در هم  و بر هم  جلو مي آمد. گاوها به  هم  چسبيدند و در گاه  طويله  را سياه  كردند. منخرين شان  تنگ  و گشاد مي شد و نفس هاي شان بخار مي كرد. پچ پچي  به گوش مي رسيد: مي كنم... امروز... بس  نبود؟... وقتش  كه... خنده اي  انعكاس  پيدا كرد و قدم ها دور شد.

 فشار انگشت هاي  سعيده  بازويم  را بي حس  كرده  بود. گفت : بيا!... بيا زودتر از اين جا برويم

 از تاريكي  جايي  كه  سروش نيا ايستاده  بود، هيچ  حركتي  نمي آمد. اما راه  كه  افتادم، سطلي  دمر شد. صدايش  مثل  اين  بود كه  از ميان  قوطي  حلبي  به  گوش  برسد: كتاب تان !... چند روز قبل  توي  كلاسي  جا گذاشته  بوديد!

 سايه ي  كتاب  در نور چراغ  بيرون  روي  كاه ها دراز شد. گرفتمش  اما سر ديگرش  را رها نكرد: شما مديون  من  هستيد!

 كتاب  را كشيدم : يادم  نمي رود!

 پشت  سر سعيده، گاوها را با بلند كردن  دست  كنار مي زدم. به  ايستگاه  كه  رسيديم، چراغ هاي  قرمز و زرد عقب  ميني بوس  شام  دور شد. هيچ كس  نبود و سياهي  آسمان  به  سرخي  مي زد. دستكش هاي  پشمي  را دست  كرديم  و در جاده  راه  افتاديم  كه  نور رديف  چراغ هايش  با مه  خفه  شده  بود.

 سعيده  نفس زنان  گفت : اگر فهميدند... مي گوييم  رفته  بوديم  توي  طويله  كه... اما حرف هايش  خيلي  معني  نداشت ؟

 ــ فقط  آن قدر حرف  زد تا بالاخره  نفهميم  چي  مي خواهد بگويد.

 پاي  يكي  از چراغ ها، سيمي  جرقه  زد و خاموش  شد. قدم ها را تند كرديم. نقطه هاي  نور دانشگاه  هنوز دور بود و سعيده  مي گفت  وقتي  رسيديم  زنگ  مي زنيم  تا براي  خوابگاه  ماشين  بفرستند. چراغ  بعدي  كه  جرقه  زد، خش خشي  از تاريكي  پشت  بوته هاي  خار به  گوش مان  رسيد. تند قدم  برمي داشتيم  و ليز مي خورديم  اما تاريكي،جاي  مخروط  نور چراغ  بعدي  را هم  گرفت. ايستاديم، نمي دانستيم  چه  كار كنيم. باد شدت  مي گرفت  و انگار صورت مان  را چاك  مي داد. سيم  حباب  چراغ  جرقه  زد. يك  لحظه  فكري  به  ذهنم  رسيد. دستكش  را با دندان  از دستم  بيرون  كشيدم  و كتاب  را از كلاسورم  بيرون  آوردم. چراغ، خاموش  و روشن  مي شد و جلد چرم  دباغي  شده اش  را تاريك  و روشن  مي كرد و تمام  ورق هايش  را كه  با جمله ي  هر سنگين  دل  و هر هيچ كس در ميان  رديف  حروف  بي معني  سياه  شده  بود. با انگشت هاي  كرخت  شده، ورق  مي زدم. كاغذها تا مي خورد و پاره  مي شد. از روي  جمله هاي  كج  و معوج  مي گذشتم. صفحه ي  آخر توي  تاريكي  حل  شد. چراغ  جرقه  زد و طرح  پرنده اي  افسانه اي  را روشن  كرد كه  بالاي  منقار خميده اش  نوشته  شده  بود، شكارچي  شمال ؛ در دو طرف  بال هاي  از هم  باز شده اش، رويابين  شرق  و رويابين  غرب  و پايين  دُم  بلندش  شكارچي  جنوب.

 در تاريكي  به  هم  خيره  شديم...

 مطمئن  بودم  همه  چيز پيش  از اتفاق  افتادن  توي  آن  نوشته  شده  است. تصور كردم  مي بندم، تكان  مي دهمش  و صداي  خرد شدن  كلمات  و جدا شدن  حروف  را مي شنوم. بار ديگر كه  بازش  كردم، جاي  حروف  و كلمه ها عوض  شده  بود. كج  و معوج. شبيه  هيچ  خطي  در دنيا نبود اما مي توانستم  بخوانمش. مي گفت  چيزي  هست  كه  نبايد باشد و اگر باشد همه  چيز را بي منطق  خواهد كرد تا يك  نفر بي آن كه  ديده  شود و بدون  صداي  پا در شب، در آهني  خوابگاه  را باز كند و به  نفس هاي  در خواب  ما از پشت  درهاي  چوبي  گوش  بدهد...

 

 

 

[TOP]

  

مي خواهم اين کتاب را بخرم

Copyright 2004. Ay Ay Ketab.