به  نام  خدا

 رووَن  و نگهبان  کريستال

 برنده ي  ديپلم  افتخار شوراي  کتاب  کودک  استراليا

 اميلي  رودا

 ترجمه ي  نسرين  وکيلي

 فهرست

 درباره ي  نويسنده  5

 پيام  7

 کريستال  ماريس  15

 انتخاب کننده  25

 سفر 35

 خطر 45

 زهر 55

 نگهبان  63

 نامزدها 73

 شعر 83

 جزيره  93

 آغاز 101

 دور از چشم  109

 آب  نقره اي  از عمق  117

 برکه ي  گرسنه  127

 نقشه  137

 جنگنده  147

 هولناک ترين  ترس  155

 زمان  انتخاب  165

 يک  قطره  173

 فريبکار 183

 انتخاب  191

 وحشت  201

 خداحافظي  211

 درباره ي  نويسنده

 خانم   اميلي  رودا  ـ که  نام  واقعي  او  جنيفر رُو   است  ـ در سال  1948 در نيوساوت  ويلز    واقع  در استراليا به  دنيا آمده  است .

 او ويراستار انتشاراتي   Angees & Rolenntson ، ويراستار هفته  نامه ي  زنان  استراليا و نويسنده ي  کتاب هاي  کودکان  و داستان هاي  خيالي  براي  بزرگسالان  است . کتاب هاي  او بارها جايزه ي  کتاب  سال  نوجوانان  و جايزه ي  شوراي  کتاب  کودک  استراليا را از آن  خود کرده  است .

 او علاوه  بر به  کار گرفتن  فکاهه هاي  غيرمعمول ، از عناصر فانتزي ، معما و افسانه ي  پريان  در داستان هاي  خود استفاده  مي کند. بن  مايه ي  بعضي  از داستان هاي  او داستان  اشباح  و سفر در زمان  است . او براي  بزرگسالان  نيز داستان هاي  رمزآلود و کتاب هاي  آشپزي  مي نويسد.

 کارن  جمي  سون   در مجله ي   هورن  بوک   در مورد اولين  کتاب  از مجموعه ي   روون   مي گويد: «اين  داستان  ماجراجويانه  با بهترين  طرح  به  نگارش  درآمده  است  و يک  فانتزي  جذاب  ديگر است .» اين  منتقد اشاره  مي کند که  شخصيت هاي  داستاني  او ماندگار هستند.

 جان  زان ليتر   مقاله نويس ، در نشريه ي   Magries  مي نويسد، متن هاي  اميلي  رُوا در مجموعه ي   روون  ، پر از تصاوير ذهني  است . او معتقد است  نويسنده  با تخيل  قوي ، فضاهاي  زنده  و درخشاني  آفريده  است  و اين  مجموعه  مي تواند تبديل  به  يک  مجموعه ي  تلويزيوني  موفق  شود.

 1

 پيام

 با مرکب  سياه  غير شفاف ، روي  پوستي  که  بوي  روغن  و ماهي  مي داد، هفت  کلمه  نوشته  شده  بود.

 کريستال  کم سو مي شود

 انتخاب کننده  احضار مي شود

 روزي  که  پيام  رسيد، خورشيد با گرماي  ملايم  بر دهکده ي  "رين " مي تابيد. نسيم  ملايمي  شکوفه هاي  درختان  توت  هوپ  را در باغ ها حرکت  مي داد.

 "روون " کنار استخر بوکشا  ها ايستاده  بود و بوي  خوشي  را که  نسيم  با خود مي آورد استنشاق  مي کرد، وقتي  چهار پايان  بزرگي  که  مراقبت شان  برعهده ي  او بود، آب  مي خوردند، به  کوه هاي  پوشيده  از برف  مشرف  به  دهکده  چشم  دوخته  بود. صداي  پرنده ها و حشراتي  را که  ميان  علف ها جير جير مي کردند و مردمي  را که  در باغ ها و مزارع  سبزي کاري  کار مي کردند، مي شنيد. صداي  شرشر نهري  را که  ميان  دهکده  جاري  بود و از ميان  تپه هاي  سر سبز رؤيايي  پشت  سر او به  سفر خود به  سمت  دريا ادامه  مي داد، به  گوشش  مي رسيد.

 از نظر روون  آن  روز مانند روزهاي  ديگر بود و پيام رسان  هم چنان  بسيار نزديک  بود؛ اما او ديگر سوسويي  از رنگ  درخشان  آبي  از فاصله ي  دور، به  نظر نمي آمد؛ تقريباً در حوزه ي  ديد دهکده  بود که  گاهي  از ميان  تپه ها مي دويد و گاهي  سکندري  مي خورد و نهر را مانند راه  نجاتي  پي  مي گرفت  و با دست هاي  کوچک  پرده دار خود پوستي  راکه  داخل  شنلش  بود، لمس  مي کرد.

 تا دقايقي  ديگر ناقوس  ميدان  دهکده  به  صدا در مي آمد تا ورود او را خبر دهد و مردم  را براي  گرد همايي  دعوت  کند.

 بعد از چنين  روزي ، براي  روون  همه  چيز به کلي  تغيير مي کرد.

 روون  به  جمعيت  پيوست  و روي  پنجه ي  پا ايستاد تا پيام رسان  را بهتر ببيند. او هم  مانند ديگران  با شنيدن  صداي  ناقوس  دويده  بود. حالا او، "لَن "   ـ پيرترين  فرد دهکده  ـ را تماشا مي کرد. لَن  پوست  نوشته  را از مرد ماريسي  که  چيزي  نمانده  بود از حال  برود، گرفت  تا بلند بخواند.

 فقط  هفت  کلمه :

 کريستال  کم  سو مي شود. انتخاب کننده  احضار مي شود.

 بعدها روون  آن  صحنه  را مانند رؤيايي  به  خاطر مي آورد. صداي  بلند لَن  را در ميدان ، دست هاي  چروکيده ي  او را که  دست  نوشته  را گرفته  بود، نور خورشيد را که  از لابه لاي  درخت ها مي گذشت  و جمعيت  شگفت زده اي  را که  پچ پچ  مي کردند.

 نسيم  ملايم  و بوي  خوش  دهکده ي  رين  در اطراف  او جاري  بود. مردمي  که  همه ي  عمر خود آن ها را مي شناخت ، دور تا دور او بودند. صداي  آشناي  پرندگاني  که  روي  درخت هاي  بالاي  سر او مي خواندند، مي شنيد. هيچ گونه  احساسي  از ترس  يا هشداري  دروني  در خود نداشت . آن چه  بود اشتياق  بود و خشنودي ؛ چون  موضوع  غيرمنتظره اي  رخ  داده  بود و زندگي  يک نواخت  هر روزه  را برهم  زده  بود. يک  مهمان  عجيب ، راه  درازي  را از ساحل  ـ از خانه اش  در ماريس  ـ آمده  بود. و از آن  عجيب تر، پيامي  بود که  با خود داشت :

 کريستال  کم  سو مي شود...

 روون  به  مادرش  "جيلر"   که  بلند و کشيده  کنارش  ايستاده  بود، آهسته  گفت : «فکر مي کني  منظورش  چيست ؟» او جوابي  نداد. اما وقتي  به  او نگاه  کرد تا سؤالش  را تکرار کند، کلمات  بر لب هايش  خشکيدند. رنگ  از چهره ي  جيلر پريده  بود و نگاهش  بر پوست  نوشته اي  که  در دست هاي  لَن  بود، ثابت  مانده  بود. پشت  سر جيلر، "جان قوي " نگهبان  باغ ها جلوتر آمد تا دستش  را دور شانه ي  او حلقه  کند. دهانش  حالتي  جدي  به  خود گرفته  بود.

 روون  متوجه  شد که  پيام  اهميت  فوق العاده اي  دارد. اما هنوز اين  فکر به  ذهنش  نرسيده  بود که  مربوط  به  موضوعي  است  که  او را تحت  تأثير قرار خواهد داد.

 با احساسي  از هيجان  ناشي  از کنجکاوي  ـ که  هر لحظه  بيش تر مي شد ـ به  چهره ي  مردي  که  روي  سنگ هاي  سخت  ميدان  دهکده  از خستگي  قوز کرده  بود، نگاه  مي کرد. اولين  باري  بود که  مردي  از اهالي  ماريس  را مي ديد. هيچ يک  از داستان هايي  که  روستاييان  از سفرهاي  خود از ساحل  مي آوردند، هيچ يک  از عکس هايي  که  در خانه ي  کتاب  ديده  بود، او را براي  اين  واقعيت  آماده  نکرده  بود. مي دانست  که  نبايد به  او خيره  شود. اما روگرداندن  از اوهم  برايش  مشکل  بود. آن  مرد از سر تا پا لباس  چسباني  به  رنگ  آبي  پوشيده  بود که  زير نور خورشيد مي درخشيد و کفش هاي  سبکي  به  پا داشت . وقتي  خود را به  ميدان  دهکده  رساند، کلاهخود و دستکش هاي  خود را کناري  گذاشت . حالا همه  مي توانستند پوست  بي مو و براق  آبي  ـ سفيد سر و صورت  و گردن  او را، چشمان  شبيه  شيشه ي  بي حالت  و دهان  گشاد و دست هاي  پرده دار او را ببينند.

 مرد نفس زنان  به  پاي  لَن  افتاد. لَن  که  به  سنگيني  روي  عصاي  خود خم  شده  بود، به  او نگاه  کرد و بدون  مقدمه  پرسيد: «مرد ماريسي ، اسمت  چيست ؟»

 ــ "پرلين "   از طايفه ي  "پندليس "  .

 ــ چه  مدت  است  که  ساحل  را ترک  کرده اي ، پرلين ؟

 مرد نفس زنان  گفت : «چهار طلوع  خورشيد.» صدايش  بي روح  و گوش  آزار بود. ضمن  صحبت  دست هاي  پرده دارش  را طوري  به  سمت  گلو برد که  گويي  کلمات  او را آزار مي دادند.

 همهمه ي  شگفت آميزي  از جمعيت  بلند شد. براي  مردم  رين  فاصله ي  دهکده شان  تا ساحل  يک  هفته  طول  مي کشيد. اين  مرد حتماً بيش تر راه  را دويده  بود و خيلي  کم  استراحت  کرده  بود. پس  جاي  تعجبي  نداشت  که  چنين  خسته  به  نظر مي رسيد. حالا ديگر با احترام  ديگري  به  او نگاه  مي کردند.

 لَن  گفت : «خيلي  سريع  رسيده اي ، کارت  را خيلي  خوب  انجام  داده اي ، پرلينِ پندليسي .»

 مرد ماريسي  با صداي  ناهنجاري  گفت : «گرفتار خطر بزرگي  شده ايم ، انتخاب کننده ...»

 لَن  به  آرامي  گفت : «انتخاب کننده ي  رين ، احضاريه  را شنيد و به  آن  عمل  خواهد کرد. خطر هميشه  بوده  است  و ما هرگز طي  اين  سيصد سال  فراخوان  شما را بي جواب  نگذاشته ايم . انتخاب کننده  و اولين  فرزند او، غروب  آفتاب  دهکده  را به  سمت  ساحل  ترک  مي کنند.»

 قلب  روون  فرو ريخت . خطر! قرار بود کسي  به  سوي  خطر بزرگي  برود. کسي  از اهالي  رين . اما چه  خطري  در پيش  بود؟ اين  حرف ها چه  معنايي  داشت ؟  "انتخاب کننده "  چه  کسي  بود؟ انتخاب کننده ي  چه  چيزي ؟

 پرلين  که  سرش  را تکان  مي داد، گفت : «نه ! نه  به  اين  ديري ! هر ساعتي ، هر دقيقه اي  گرانبهاست !» آب  دهانش  را با درد فرو مي داد و استخوان  گلويش  حرکت  مي کرد.

 لَن  گفت : «زمان  زيادي  را زير نور خورشيد و زير نور ماه  در راه  بوده اي . تو بايد استراحت  کني ، بايد حمام  کني ، و گرنه  مي ميري ، پرلين .»

 مرد ماريسي  لب هايش  را مرطوب  کرد و گفت : «مهم  نيست ! مرگ  يک  نفر اهميت  چنداني  ندارد.»

 لَن  محکم  جواب  داد: «اين  عقيده ي  شماست ، ما اين طور فکر نمي کنيم . به علاوه ، افراد ما هم  بايد خودشان  را براي  اين  سفر آماده  کنند. انتخاب کننده  غروب  خورشيد اين جا را ترک  خواهد کرد.»

 و بعد صدايش  را بلندتر کرد و گفت : «موافقي ؟»

 يک  لحظه  سکوت  برقرار بود. روون  با کنجکاوي  به  صورت  لَن  نگاه  کرد. خانم  لَن  اخم  کرده  و به  يکي  از افراد ميان  جمع  چشم  دوخته  بود. کسي  که  به  روون  خيلي  نزديک